Ovi -
we cover every issue
newsletterNewsletter
subscribeSubscribe
contactContact
searchSearch
Status: Refugee - Is not a choice  
Ovi Bookshop - Free Ebook
Stop human trafficking
Ovi Language
Michael R. Czinkota: As I See It...
WordsPlease - Inspiring the young to learn
Murray Hunter: Opportunity, Strategy and Entrepreneurship
International Red Cross and Red Crescent Movement
 
BBC News :   - 
iBite :   - 
GermanGreekEnglishSpanishFinnishFrenchItalianPortugueseSwedish
A week (13-19.11.2017) in Review all in ...Greek A week (13-19.11.2017) in Review all in ...Greek
by George Kalatzis
2017-11-20 10:11:01
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author
DeliciousRedditFacebookDigg! StumbleUpon

Η λύση του quiz της περασμένης εβδομάδας.
Μα είναι απλό. Ο κος Τραμπ βρέθηκε στο …αφτί ενός σκύλου!

Ο Κώστας Μπακογιάννης στο Χατζηνικολάου. Νομίζω πως είναι το λιγότερο απαράδεκτος...
Αλλά και ο Χατζηνικολάου δε μπορεί να …κρυφτεί!

Μυρμήγκιασα!
Σιγά μωρέ. Αυτό με τα μερμήγκια ζόμπι είναι πάρα πολύ παλιό στον άνθρωπο. Οι πολιτικοί είναι απόγονοί τους…

Είμαι σίγουρος πως ο Κουφοντίνας που επέστρεψε στο κελί, ΔΕΝ είναι ο Κουφοντίνας ο γνωστός ο πρόστυχος. Είναι ένας απλός σωσίας του.
Τι, όχι;

Τερματισμένο 1!
Αλεξία Μπακογιάννη: "Ο Κουφοντίνας πέρασε την άδεια του εκπαιδεύοντας και καθοδηγώντας ιδεολογικά την επόμενη γενιά των τρομοκρατών"

 gekala01_400

Τερματισμένο 2!

gekala02_400

Εξαιρετικά εξώφυλλα δίσκων.
I rest my case!

Λίγα λόγια για τις «εκλογές» της …κεντροαριστεράς.
Φώφη λοιπόν και ξερό ψωμί. Οι εκλογές στις οποίες πήγαν να ψηφίσουν όλοι οι άνθρωποι της κεντροαριστεράς, όπως ο Παναγιώτης Ψωμιάδης!1*, ας πούμε, 210.000 τον αριθμό, την ανέδειξαν πρώτη με 40φέγα τα εκατό! Δηλαδή το 2,22* του εκλογικού σώματος, ανέδειξε με μεγάλη διαφορά, νικήτρια του 1ου γύρου, την κα Φώφη Γεννηματά. Τι μας λέει αυτό; Ότι οι ψηφοφόροι, από 60 και πάνω, ψηφίζουν ακόμα με κριτήριο το όνομα του υποψηφίου. Και έχω την εντύπωση πως αυτές οι εκλογές πρέπει να ήταν σα να είχες μαζέψει όλα τα ΚΑΠΗ της χώρας και τα είχες πάει Κυριακάτικη εκδρομή να ψηφίσουν.
Δηλαδή 60 χρονών θα ήταν ίσως ο …νεώτερος που ψήφισε σ’ αυτές τις εκλογές! Ψήφισαν  δηλαδή τα …τσικό του ΠΑΣΟΚ!
Στα λεωφορεία που μεταφέρονταν οι γέροντες απ’ τα ΚΑΠΗ, σίγουρα θα υπήρχε και η Αλίκη, αν ζούσε σήμερα και θα τραγουδούσε το έχω ένα μυστικό με τους στίχους του αφιερωμένους στην πιθανότατα, κατά τεκμήριο θα έλεγα, «νέα» αρχηγό!
«Να μείνει θέλω πάντα δικό μου, το μυστικό μου, αυτό το μυστικό το γλυκό μου, που τ’ αγαπώ», καθώς οι στίχοι είναι  πλήρως αντιπροσωπευτικοί για την κυρία Γεννηματά, άξιο τέκνο της μεταπολίτευσης, που βέβαια-θα έπρεπε να-ξέρει πια πως το μυστικό της, «το ξέρουνε οι κάμποι, το `χει μάθει το βουνό
το τραγουδούν τη νύχτα στα κλώνια όλα τα αηδόνια
και το `χουν γράψει τα χελιδόνια στον ουρανό!»  
Και αυτό το μυστικό είναι πως δεν μπορείς να φτιάξεις φρέσκο καφέ με αυτό το καφέ πράγμα που περισσεύει από έναν φτιαγμένο καφέ είτε είναι Αμερικάνικος είτε Ελληνικός είτε Εσπρέσο και που λέγεται «κατακάθι» του καφέ! Η αλήθεια είναι πως έχουν μείνει μερικοί ηλικιωμένοι άνθρωποι που έχουν εγκλωβιστεί στο ΠΑΣΟΚ του 81, όπως αυτοί που παγιδεύονται στις πόρτες ασφαλείας των τραπεζών και σε κοιτάζουν όπως τα ψάρια των ενυδρείων στις ταβέρνες!
Έτσι ο τελευταίος στίχος του τραγουδιού, η κατακλείδα του,
«Έχω ένα μυστικό που τη ζωή μου έχει αλλάξει, μα δεν το `χω σκοπό ποτέ μου να σάς το πω» είναι παντελώς άκυρος. Αν δεν υπάρχουν φρέσκα πρόσωπα δεν υπάρχει περίπτωση να ξανατσιμπίσει ο κόσμος…

1*Τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος για να ξανάρθει στη δημοσιότητα όμως!
2*2,2% του εκλογικού σώματος. Πώς να μεταφράζεται αυτό ρε γαμώτο σε ποσοστό στις κάλπες εθνικών εκλογών; 4-5%; Γιατί άκουσα να πανηγυρίζουν για την τεράστια προσέλευση κόσμου!

gekala03_400

Θρησκεία!

Εκλογών συνέχεια! Πώς κερδίζεις το ένα τέταρτο δημοσιότητας που σου αναλογεί σ’ αυτή τη ζωή!
Μα είναι πολύ απλό. Παντρεύεσαι και μετά πας να ψηφίσεις με το νυφικό στις εκλογές της …κεντροαριστεράς!

Συμμερίζομαι…
Την αγωνία του Γρηγόρη (Ψαριανού) που πρέπει-πάλι-να ψάχνει για κόμμα!

14/11/2017
Η Ρωσία ανέλαβε να αναδιαρθρώσει, κοινώς να αναλάβει η ίδια, την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους της Βενεζουέλας και εν συνεχεία θα διακανονίσει η ίδια το χρέος της με τη χώρα της Νοτίου Αμερικής σε μία αναδιάρθρωση που σώζει κυριολεκτικά τη χώρα από την κατάρρευση!
Αυτός ήταν ο τίτλος σε κάποια ανάρτηση στο FB. Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό αυτό και για ποιον, το φανερό είναι πως όλο αυτό γίνεται προφανώς για τα πετρέλαια της Βενεζουέλας.
Λέω, ουπς, δεν είχα πάρει είδηση και τις συζητήσεις του Μαδούρο με τον Πούτιν τον Οκτώβριο, ας δω το θέμα και σε πιο «επίσημο» ΜΜΕ. Και κάνω
Google search. Για δες ρε γαμώτο! Ψέματα θα είναι! Δε το λένε στις …ειδήσεις. Εκτός κι αν το siteτης Ναυτεμπορικής συγκαταλέγεται  στα ΜΜΕ της πρώτης …εθνικής.
Γιατί όλα τα άλλα που βρήκα στο
searchείναι από Γ΄ εθνική και κάτω!
Γιατί να μην το γράφουν άραγε οι …μεγάλοι;

Ανέκδοτο.
Ένας μηχανικός πεθαίνει και πάει στην Κόλαση.
Κατ’ εξαίρεση όμως γιατί ξέφυγε απ’ τη …γραφειοκρατία στο γραφείο του ...Άγιου Πέτρου. Κι αυτό γιατί υπάρχει ..
nonpaper, πως οι μηχανικοί πάνε μόνο στον Παράδεισο.
Με το που μπαίνει μέσα στην κόλαση ο μηχανικός, πέφτει πάνω σε καζάνια που βράζουν, υδρατμούς παντού, λάβες με φλόγες, ανθρώπους που ανεβαίνουν σε πλαγιές φορτωμένοι με πέτρες και μόλις φτάνουν ξαναβρίσκονται στην αφετηρία για να ξανανέβουν και διάφορα άλλα.
Τα παίρνει και ζητάει να δει το διάβολο.
Όντως, τον πάνε στο διάβολο όπου τον ακούει να διαμαρτύρεται εντόνως και να του λέει πως όλα αυτά πρέπει να αλλάξουν και η διαβίωση εκεί να γίνει καλύτερη.
Σαστισμένος ο διάβολος, που βρίσκει τα …αιτήματά του δικαιολογημένα του δίνει την άδεια και τα μέσα να κάνει ό,τι θέλει.
Πράγματι, σε κάνα δίμηνο, πολύ δουλευταράς μηχανικός, έχει φορτώσει την κόλαση με κλιματιστικά, έχει φτιάξει κυλιόμενες σκάλες, υπάρχει στη θέση των καζανιών υδρομασάζ-ταζκούζι και γενικά η κατάσταση είναι βελτιωμένη τα κατά πολύ!
Παίρνει κάποια στιγμή ο Θεός τηλέφωνο, και ρωτάει το διάβολο,
-«πώς τα πάτε εκεί κάτω;»
-«πολύ καλά του απαντάει ο διάολος, έχει έρθει εδώ ένα παλληκάρι μηχανικός, δουλευταράς και μας έχει βελτιώσει τη διαβίωση, έβαλε κλιματιστικά, κυλιόμενες σκάλες…»,
-«τι;», τον διακόπτει ο Θεός
-«υπάρχει μηχανικός στην κόλαση; Αυτό απαγορεύεται απ’ τον άγραφο Κανονισμό! Να μου τον στείλεις αμέσως εδώ!»
-«μα τι λες τώρα;» του λέει ο διάολος, «πας καλά; Εδώ ετοιμαζόμαστε να κάνουμε πισίνες, γήπεδο 5Χ5, νεροτσουλήθρες…»
-«αν δεν μου τον στείλεις πίσω ως αύριο θα σου κάνω μήνυση!»
 ξεσπάει ο Θεός!
-«Α, ναι;»
του απαντάει ο διάολος
-«και πού θα βρεις δικηγόρο;»

Δε βαριέσαι…
Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα. Κι αν… ο Κούλογλου τα λέει (με ψιλοπρωθυπουργικά Αγγλικά!) ποιος νοιάζεται; Η δύναμη είναι εκεί που είναι η διαφθορά. Εξ απ’ …ανέκαθεν!

14/11/2017

Και για σήμερα, καθώς βρέχει πολύ, τα «Παιδιά της Αφροδίτης» μας τραγουδάνε
rain & tears… Ο Λουκάς Σιδεράς, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου και ο Ντέμης Ρούσσος σε μια Ένα τραγούδι που η τύχη το έφερε να γίνει ο ύμνος της φοιτητικής εξέγερσης το Μάη του 1968 στο Παρίσι…

Η Ελληνική Βουλή και ο Χάρι Πότερ!
Ανακαλύφθηκε λέει «κρυφό» δωμάτιο στη βουλή! Λέτε να μπήκαν έτσι μέσα;

Τραγική η πλημύρα στη δυτική Αττική. Τι να πει κανείς. Τόσοι νεκροί.

gekala04_400 

Η Ελλάδα της μεταπολίτευσης σε μια φωτογραφία…

Θα βάλω μια ανάρτηση μόνο, του φίλου και εξαιρετικού συνθέτη και μουσικού, Μιχάλη Κουμπιού, που με καλύπτει απόλυτα:
«Η φύση δεν εκδικείται. Απλά κάνει αυτό που έκανε εδώ και χιλιάδες χρόνια. Πλημμυρίζει τους χειμάρρους και τα ρέματα και παρασέρνει στον δρόμο προς τη θάλασσα ό,τι εμποδίζει την πορεία της. Ακόμα και αν η βροχή είναι πρωτοφανούς έντασης πάντα είτε θα την απορροφά η γη ή το νερό θα καταλήγει διαμέσου των ποταμών στη θάλασσα. Όταν όμως παρεμβαίνει ο άνθρωπος και με διάφορους τρόπους εμποδίζει αυτήν τη διαφυγή, όταν χρησιμοποιεί τα ρέματα ως χωματερές, όταν κτίζει μέσα σε αυτά, δεν θα έλθει κάποια στιγμή η φύση, είτε είναι μετά από 5, 10, 20, 50 χρόνια που θα θελήσει να κάνει αυτό που έκανε εδώ και χιλιετίες; Ένα μεγάλο κομμάτι της Αττικής έχει δομηθεί πάνω σε μπαζωμένα ρέματα. Στα μέσα του 19ου αιώνα, περίπου 700 ρέματα και ποτάμια διέσχιζαν το λεκανοπέδιο. Το 2000, ο αριθμός τους έφτασε τα 70, ενώ στις μέρες μας δεν υπερβαίνουν τα 50!»
Νομίζω πως μέσα σε λίγες γραμμές τα λέει όλα ο Μιχάλης.
Μετά όμως βγαίνουν κάποιοι που έχουν πίτουρα στο κεφάλι και κατηγορούν το ΣΥΡΙΖΑ για τη συμφορά. Έχουν τέτοιο μένος και τέτοια λύσσα να ξαναγυρίσουν πίσω στην εξουσία αυτοί που στην ουσία ευθύνονται για την κατάντια αυτή, που δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν τόσους νεκρούς για να βγάλουν ακόμα μια φορά τη σημερινή κυβέρνηση φταίχτρα για τα πάντα. Πραγματικά δηλαδή δε βρίσκω λόγια να περιγράψω πόσο θυμωμένος είμαι...  
Και με κάνουν να φαντάζω ως υποστηρικτής των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Εδώ φτάσαμε... Κι εδώ ήμασταν το 1977… Κι εδώ διαχρονικά.

Επειδή η μνήμη είναι κοντή και οι προηγούμενοι φωνάζουν να κρεμαστεί η …Δούρου!

 gekala05_400

«Θάπτομεν τον Ιλισόν» με αυτή την χαρακτηριστική φράση ο Μεταξάς το 1939 κάλυψε τον ποταμό για να γίνουν δρόμοι. Το «έργο» ολοκλήρωσε το 1950 ο Καραμανλής. Είχαν «όραμα» οι κυβερνώντες της χωράς και μπάζωναν αβέρτα*, σε αντίθεση με τα άλλα κράτη που έχτιζαν τις πόλεις τους στις όχθες των ποταμών τους. Γι’ αυτό σε κάθε πλημύρα καλό είναι να θυμόμαστε αυτή τη φωτογραφία, ακούγοντας τους προηγούμενους να κατηγορούν τους επόμενους. Μάλλον μπερδεύτηκα. Τους επόμενους να κατηγορούν τους προηγούμενους.  Μπα, μάλλον το ίδιο είναι!
*Για όσους δεν βαριούνται το διάβασμα. Η …Σταδίου ήταν ποτάμι!

Υ.Γ. Α, ναι να το πω κι αυτό γιατί τελικά χρειάζεται. Δεν συμπαθώ καθόλου τη Δούρου. Μα καθόλου. Έχει ΚΑΙ αυτή, ΦΥΣΙΚΑ, ευθύνες. Σαφέστατα. Να το φωνάξω λίγο; ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ! Στο μέτρο που της αναλογούν όμως. Για να εξηγούμαι και να μην παρεξηγούμαι.
Αρνούμαι όμως να μπω στο τριπάκι του ΣΚΑΙ, ας πούμε, όπου άκουσα να λένε πως «τώρα θα βγουν οι κυβερνώντες να πουν πως, μιλάτε κι εσείς που 40 χρόνια που κυβερνούσατε, δε τα κάνατε» (44:25).
Ε, ναι ρε φίλε. Τι να κάνουμε τώρα;  Αν εσύ θέλεις να ξεπλύνεις έναν ολόκληρο αιώνα με τους 16 χθεσινούς νεκρούς είσαι το λιγότερο εμπαθής…

Από φίλη …φίλης στο Facebook. Για το μπάχαλο στα ρέματα της δυτικής Αττικής και τις αιτίες των πλημυρών.
Στο προφίλ της φίλης Μαίρης Δαλάκου αλίευσα αυτό:
«Από Δήμητρα Χαλικιά:

Από το 1985 και εντεύθεν η χώρα προγραμματίζει και υλοποιεί Δημόσια τεχνικά έργα με συγχρηματοδοτούμενους πόρους. Ιδιαίτερα ΤΩΡΑ που το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) αιμορραγεί .
Ο προγραμματισμός των δημοσίων τεχνικών έργων (για το σύνολο της χώρας) γίνεται -ανάλογα την κατηγορία του έργου και το ύψος του προϋπολογισμού του- από τα Υπουργεία Μεταφορών, περιβάλλοντος, Γεωργίας και από τις Περιφέρειες.

Σήμερα διανύουμε την 5η προγραμματική περίοδο ΕΣΠΑ 2014-2020.
ΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ εγκρίθηκαν ΟΛΑ (πλην του Γεωργικού) τον ΑΥΓΟΥΣΤΟ του 2014.

Κάποιες ''μικρές'' παρατηρήσεις λοιπόν:
1) Το Τομεακό ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ-ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ το εισηγήθηκε η κυβέρνηση με Υπουργό τον κ. Μανιάτη και ενεκρίθη από την ΕΕ (συγχωρέστε με δεν θυμάμαι ποιος ήταν Μεταφορών τότε).
Οι διοικητικοί υπάλληλοι που διαπραγματεύθηκαν τα προγράμματα με την ΕΕ είχαν ΡΗΤΕΣ εντολές για το ΠΟΙΑ ΕΡΓΑ θα μπουν και θα χρηματοδοτηθούν ΑΚΟΜΑ και αν αυτά τα έργα ΗΤΑΝ έργα ΒΙΤΡΙΝΑΣ και όχι ανάγκης.
Θυμάμαι πάρα πολύ καλά τον τότε προϊστάμενο της Ειδικής Υπηρεσίας Περιβάλλοντος να δηλώνει :

«Στο τομεακό πρόγραμμα του περιβάλλοντος θα ενταχθούν τα έργα του ''εξωραϊσμού'' της Αθήνας. Έχει τελειώσει! Δεν το συζητάμε!»
Ποια έργα εννοούσε ; Τα έργα για την πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου και άλλα γύρω από αυτήν!!!!!!!

2) Επειδή ΟΜΩΣ ο προϋπολογισμός ήταν πολύ μεγάλος, τα έργα αυτά, ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΙΑΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ έπρεπε να μοιραστούν και σε άλλα προγράμματα. ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ ο κ. Σγουρός έστειλε τα δικά ''του'' τα διοικητικά παλληκάρια και εισηγήθηκαν ένα ΠΕΠ ΑΤΤΙΚΗΣ που να κουμπώνει με το Τομεακό του Περιβάλλοντος!!!! ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ είχαν γίνει εκλογές και γνώριζαν ότι θα είναι Περιφερειάρχης η ΔΟΥΡΟΥ, ΦΡΟΝΤΙΣΑΝ να ''βάλουν'' μέσα στο ΠΕΠ ΑΤΤΙΚΗΣ (Σ.Σ. Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα) προϋπολογισμό για την ''ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ'' τόσο, όσος ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ της χώρας.

ΞΕΡΕΤΕ τι σήμαινε αυτό; Η χώρα είχε δέσμευση να δαπανήσει για έργα βιώσιμης ανάπτυξης το 5% του προϋπολογισμού και αυτό ΚΑΝΟΝΙΚΑ κατανέμεται σε ΟΛΑ τα Επιχειρησιακά προγράμματα.

ΤΑ'' ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ'' ΟΜΩΣ είχαν προνοήσει ώστε το ΠΕΠ ΑΤΤΙΚΗΣ να καλύπτει το μέγιστο ποσό ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ όταν η ΔΟΥΡΟΥ θα γινόταν Περιφερειάρχης ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΕ !!!!

Έχουμε και λέμε λοιπόν :
1) ΠΕΠ ΑΤΤΙΚΗΣ φορτώθηκε (βαριά) με έργα βιτρίνας ΚΑΙ με 125 εκατ. ευρώ από έργα του κου Καμίνη. Τι ήταν αυτά τα έργα ; Ο Δήμος της Αθήνας είχε διεκδικήσει και είχε φτιάξει Ειδική Υπηρεσία για να υλοποιεί τα έργα ΕΣΠΑ του Δήμου. Το 2010 λοιπόν του εκχωρήθηκαν από την περιφέρεια Αττικής 10 εκατ. ευρώ για να υλοποιήσει αυτά τα έργα. Αμ έλα όμως που ''κάτι έγινε'' και εκτός από αυτά τα 10 εκατ. ο Δήμος της Αθήνας προχώρησε σε ΝΟΜΙΚΕΣ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΕΡΓΩΝ ύψους 125 εκατ.!!!!!!!! Ημιτελή έργα λοιπόν ΕΚΤΟΣ προϋπολογισμού!!!!!!
Αυτό λοιπόν το τρομακτικό πρόβλημα (πραγματικά τρομακτικό) η Περιφέρεια με τον κ. Σγουρό το ''έλυσε'' μεταφέροντας τα χρήματα αυτά στο νέο ΠΕΠ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΟΜΩΣ άλλων έργων.

ΔΙΟΤΙ οι κατανομές ανά Περιφέρεια ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ από την Ε.Ε. (για όποιον δεν το ξέρει).

ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΗΣ, η σφοδρή αντίδραση Υπάλληλου της Ε.Ε. (ελληνίδα) η οποία είπε ευθαρσώς :
''Κατεστραμμένη χώρα δεν κάνει έργα βιτρίνας, κάνει έργα ουσίας. Βάλτε τα ρέματα . Η ΕΕ δεν πρόκειται να εγκρίνει έργα βιτρίνας''.

Άρχισαν να μαζεύονται και έκαναν κάποιες σοβαρές αλλαγές.
ΟΜΩΣ δεν γίνεται ΕΝΑΣ κακός και ''φρου φρου και αρώματα'' προγραμματισμός να διορθωθεί εξ ολοκλήρου.
ΕΤΣΙ τα ρέματα της Δυτικής Αττικής ΔΕΝ ΧΩΡΟΥΣΑΝ!!!!!!

Τον Αύγουστο του 2014 υποβλήθηκαν προς έγκριση όλα τα προγράμματα. Και το ΠΕΠ Αττικής.

Το ότι η Ρένα η Δούρου σήμερα είναι υπεύθυνη για την υλοποίηση του ΠΕΠ δεν σημαίνει ότι έχει την ευθύνη για τις παραλήψεις του προγραμματισμού ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΥΤΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ.
ΗΤΑΝ ο ΣΓΟΥΡΟΣ.

Επίσης, ούτε η Δούρου, ούτε κανείς περιφερειάρχης , ούτε κανείς Υπουργός από το 2015 και έπειτα, ΜΠΟΡΕΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ να τροποποιήσει τα προγράμματα. ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΚΑΝΟΝΙΣΤΙΚΑ .

Αυτό γίνεται ΜΟΝΟ στην ΜΕΣΗ της προγραμματικής περιόδου και είναι του χρόνου!!!

Θα μου πείτε γιατί τα γράφεις όλα αυτά , τα οποία ίσως κάποιοι να βαριούνται να τα διαβάσουν κιόλας.

ΤΑ ΓΡΑΦΩ διότι έχω φρίξει με αυτά που ακούω περί ευθύνης της Δούρου ,του Σπιρτζη , του Φάμελου και ΚΥΡΙΩΣ για να υπογραμμίσω ΟΤΙ οι ευθύνες (διότι υπάρχουν) είναι σε άλλους: Αναλογούν στον κ. ΣΓΟΥΡΟ, στον κ. Καμίνη και στους τότε Υπουργούς περιβάλλοντος, Μεταφορών και ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ.

Δεν ξέρω ΕΑΝ ήταν τότε οι Υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ τι θα έκαναν, αλλά ξέρω ότι σήμερα ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΑΥΤΟΙ .

ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ρε γαμώτο :
ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ, ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΧΩΡΑ . ΠΟΣΟ ΠΙΑ....

Υ.Γ. Όταν η Δούρου εγκαταστάθηκε ως περιφερειάρχης, ο προϊστάμενος της Ειδικής Υπηρεσίας της Αττικής ''μετακόμισε'' αυτοβούλως στην Στερεά Ελλάδα στην ίδια θέση...
Ο δε υπεύθυνος των 125 εκατομμυρίων υπερδέσμευσης του Δήμου της Αθήνας ''μετακόμισε'' στον ιδιωτικό τομέα.

ΑΓΓΕΛΟΙ ΟΛΟΙ.»
Από την άλλη το Ποτάμι καταγγέλλει αυτά εδώ! Ουδέν σχόλιο λοιπόν.
Τι να πει κανείς άλλωστε; Πώς να βγάλει άκρη; Δεν υπάρχει σωτηρία…

Μια ρέντα με τα ανέκδοτα αυτή τη βδομάδα όμως!
Ο κ. Γιώργος είναι 95 ετών και μένει στο γηροκομείο. Κάθε βράδυ, σούρουπο δηλαδή, μετά το δείπνο πηγαίνει και κάθεται στην αγαπημένη του καρέκλα στον κήπο αναπολώντας την ζωή του.
Ένα βράδυ τον συναντάει στον κήπο η 87χρονη Μαρία.
Κάθεται δίπλα του κι αρχίζουν να συζητάνε. Μετά από λίγο κι αφού το κλίμα έχει ζεσταθεί λιγάκι και μιλάνε ήδη στον ενικό, ο 95χρονος λέει στην Μαρία:
- Ξέρεις τι έχω ξεχάσει τελείως;
- Τί;
- Το σεξ
- Βρε παλιόγερε! Αφού δεν σου σηκώνεται πια ούτε υπό την απειλή όπλου!
- Το ξέρω! Αλλά θα ήταν πολύ ωραία έστω να μου τον κράταγε κάποια στο χέρι!
Αφού ο κος Γιώργος συνεχίζει τη συζήτηση πάνω στο θέμα με επιχειρήματα που τελικά την πείθουν, η 87χρονη Μαρία δέχεται να κάνει αυτό που θέλει ο …λάγνος 95άρης. Ανοίγει το φερμουάρ του και του πιάνει το, μάλλον ζαρωμένο, «πράμα» του στο χέρι.
Έτσι, από εκείνο το σούρουπο και μετά, οι δυο υπερήλικες, αρχίζουν να συναντιούνται καθημερινά στο ίδιο μέρος, στον κήπο του γηροκομείου και να πραγματοποιούν την φαντασίωση του ηλικιωμένου άνδρα.
Ώσπου ένα βράδυ, μερικές βδομάδες αργότερα, η Μαρία δεν βρίσκει το Γιώργο στο καθημερινό ραντεβού τους. Ανησυχει (σ’ αυτή την ηλικία τα ατυχήματα είναι συχνά) κι αρχίζει να τον αναζητά.
Στην πιο απομακρυσμένη γωνιά του κήπου, το τελευταίο σημείο που έψαξε, βλέπει το Γιώργο με την 89χρονη Σοφία να του… κρατάει το «πράμα» του.
Οπότε, θυμωμένη, αρχίζει να φωνάζει με δάκρυα στα μάτια:
-Βρε παλιόγερε, που με έβαλες να κάνω αυτό το πράγμα κι εγώ η χαζή το έκανα! Τι έχει αυτή η τσούλα που δεν το έχω εγώ;
- Πάρκινσον.

Ε, ναι. Δεν υπάρχει σωτηρία…
Ο πρόεδρος επιτρέπει …εισαγωγή κεφαλιών ελεφάντων στις Η.Π.Α ανατρέποντας την απόφαση του Ομπάμα! Ζώα δηλαδή που σκότωσαν αμερικάνοι κυνηγοί στη Ζιμπάμπουε ή τη Ζάμπια, θα επιτραπεί να μπαίνουν στην Αμερική! Μάλιστα, υπάρχουν ωραιότατες φωτογραφίες στις οποίες οι γιοι του προέδρου ποζάρουν περιχαρείς και περήφανοι με τα τρόπαιά τους, τους σκοτωμένους ελέφαντες… Οι άνθρωποι που πρέπει να δίνουν το …παράδειγμα, οι άριστοι των αρίστων που κυβερνούν τους υπολοίπους και είναι εκλεγμένοι απ’ αυτούς… Να τους χαιρόμαστε. Και αυτούς αλλά και τους ωραίους ψηφοφόρους τους.
Και μετά μου λέτε πως υπάρχει σωτηρία.

Είπα να πάω ένα ταξιδάκι…
Ένας συνεπιβάτης στο αεροπλάνο με έβγαλε φωτογραφία από πίσω και μου την έδειξε.

 gekala06_400

Ρε πούστη μου έχω αρχή φαλάκρας!

Μετά βγαίνοντας, αφού κατέβηκα (στο πλάι, δε χωρούσα αλλιώς) τις κυλιόμενες, έπεσα σε μια διαφήμιση των Τουρκικών αερογραμμών…

 gekala07_400

Το ηθικό μου βρέθηκε σε …καθοδική πορεία!
Ο διαφημιστής άραγε να είναι έξω ή τον έχει στη φυλακή ο Ερντογάν;

Κάτι ιδιαίτερο για την επέτειο του Πολυτεχνείου.
Μαρτυρίες από δυο προφίλ στο Facebook.
Του Κώστα Μποσταντζόγλου (καταπληκτικού γραφιά), γιου του σπουδαίου συγγραφέα-γελοιογράφου Μποστ, και του, αν δεν κάνω λάθος, αδερφού της Κατερίνας Γώγου, Κώστα, οι οποίοι  στις 17/11/1973, βρέθηκαν την ίδια στιγμή στο ίδιο σημείο και αντιμετώπισαν την ίδια κατάσταση.
Απλά συγκλονιστικές. Και οι δυο μαρτυρίες! Κώστας Μποσταντζόγλου:
"Την λέγανε Εγκελεντ Τόριλ.
Νορβηγίδα. Το όνομά της το έμαθα όταν απολύθηκα, γιατί τότε ήμουνα φαντάρος. Είχα άδεια από την μονάδα μου και η καλύτερη ιδέα που είχα τότε, ήταν να είμαι στο Πολυτεχνείο. Την πυροβόλησαν μπροστά στα σκαλιά του Αρχαιολογικού Μουσείου κι όχι στην πλατεία Αιγύπτου όπως γράφεται. Εκεί είχαμε μαζευτεί πολλοί μετά τα δακρυγόνα και τις πρώτες σφαίρες. Σηκώθηκε από τα σκαλιά, μπροστά μου και η σφαίρα την βρήκε κάτω ακριβώς από την αριστερή πλευρά του λαιμού και βγήκε από την πλάτη. Την κουβαλήσαμε στα χέρια μέχρι το Ακροπόλ Παλλάς. Απέναντι. Εκεί ο μαιτρ δεν μας άνοιγε την γυάλινη πόρτα να ειδοποιήσουμε ασθενοφόρο και να ξαπλώσουμε την κοπέλα, γιατί θα ενοχλούσαμε τις κυρίες που παίζανε κουμκάν!!! Σπάσαμε την πόρτα και με την πετσέτα του μαιτρ, προσπάθησα να της σταματήσω την αιμορραγία. Το ασθενοφόρο - όπως μας είπε ο οδηγός - όταν ήρθε, το είχαν σταματήσει όταν ξεκινούσε οι της ασφαλείας στον σταθμό πρώτων Βοηθειών, τους κατεβάσανε κάτω και τους δείρανε. Για αυτό φτάσανε καθυστερημένα. Την ώρα που την βάζαμε στο ασθενοφόρο, έσβησε. Μπήκα στο Πολυτεχνείο ξανά. Κουβάλαγα φαρμακευτικό υλικό. Ανέβασα μια οβίδα οξυγόνου στην Αρχιτεκτονική που είχε στηθεί σταθμός πρώτων βοηθειών. Μετά από ώρα ένας φοιτητής μου είπε πως έρχονταν τα τανκς. Έτσι και σε πιάσουν φουκαρά μου την έβαψες μου είπε. Με έβγαλε από την πλαϊνή πόρτα. Η πετσέτα και το ματωμένο μου πουκάμισο, μετά από περιπλάνηση μιας ώρας που χτύπαγα κουδούνια, έμειναν στο σπίτι της Βέμπο. Ποτέ δεν τα πήρα πίσω. Μετά δύο μέρες γύρισα στην μονάδα μου. Τέλος αδείας. Η Κυρία Βέμπο - και το εννοώ το κυρία - ήταν η μόνη που μας άνοιξε για να κρυφτούμε. Από εκεί, από τον τέταρτο όροφο της οδού Στουρνάρη και Πατησίων πίσω από τις γρίλιες, είδαμε όσα ακολούθησαν. Την εισβολή, το ξύλο στους φοιτητές και τα σπασίματα σε όλο το μήκος της Πατησίων που έκαναν οι της ασφαλείας. Η κυρία Βέμπο δεν μας άφησε να φύγουμε παρά στις 9.30 το πρωί της επομένης για να έχει ξεκινήσει η κίνηση και ένας ένας για να μην κινήσουμε υποψίες. Ήμασταν δεκαεφτά αυτοί που έκρυψε. Ακόμα την θυμάμαι να κλαίει όταν το τανκ χτύπησε την Πύλη. Τους αλήτες έλεγε. Τους αλήτες! Τι κάνανε στα παιδιά... Πριν από μια βδομάδα την είχανε βραβεύσει οι χουντικοί για την προσφορά της. Ξεκρέμασε το βραβείο της και το πέταξε κλαίγοντας απαρηγόρητη."

Κώστας Γώγος:
«...ήμουν και εγώ εκεί...σπάσαμε την βιτρίνα του Ακροπόλ με ένα μαδέρι ...το κορίτσι το βάλαμε σε ένα καναπέ στο σαλόνι...έβαλα μπροστά ένα λεωφορείο με σκασμένα λάστιχα, κάποιος κράταγε μια λαμαρίνα για να με προστατεύει από τις σφαίρες που έριχναν από την Μάρνης... το έβαλα κάθετα στην Τοσίτσα, για να μην βλέπουν οι μπάτσοι, που ήταν 3ης Σεπτεμβρίου και Μάρνη, σε ένα θωρακισμένο της Αστυνομίας, στην Πατησίων...κόλαση...»

Θα σας κουράσω σήμερα με το πολυτεχνείο. Όμως, τι να κάνουμε, είναι μια επέτειος. Που επίσημα όμως κατάντησε, χρόνια τώρα, σκέτο μνημόσυνο…
Ένα κείμενο δικό μου.
Στις 17/11 του 1973 ήμουν στην Τρίπολη.
Ήμουν μαζί με τη 3η φουρνιά που είχε μπει, λίγες μέρες πριν, στη νεότευκτη 124 πτέρυγα βασικής εκπαίδευσης της Ελληνικής Αεροπορίας.
 
Είχα παρουσιαστεί, 5η σειρά του 1973, κανονικά, χωρίς αναβολή, 19 χρονών και κάτι μηνών, στις 8 του ίδιου μήνα, μαζί με τους υπόλοιπους εφέδρους σμηνίτες που βρήκαν τους μπατζήδες (ΜΠΑ: Μονάδα Προστασίας Αεροδρομίου!) να μας περιμένουν, για να αρχίσουν τα καψόνια.
 
Σχηματίστηκαν 3 μοίρες, που ήταν στεγασμένες σε τρία διαφορετικά καταλύματα, που διέθεταν 8 θαλάμους έκαστο.
 
Η πρώτη σειρά που εγκαινίασε το στρατόπεδο, που είχε μόλις μεταφερθεί απ’ τον Άραξο, είχε παρουσιαστεί τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου και ήταν η 3η σειρά του 1973. Μεσολάβησε η 4η σειρά και στη συνέχεια εμείς.
Η 124 πτέρυγα βρίσκεται δύο χιλιόμετρα βορειανατολικά της Τρίπολης, σε υψόμετρο 644 μέτρα.
 
Το κρύο που έκανε στην Τρίπολη όταν παρουσιάστηκα δεν είχε καμία σχέση με την Αθήνα. Το δαγκώσαμε όλοι…
Δεν θυμάμαι καν πώς πήγα.
 
Μπορεί να με πήγε κι ο πατέρας μου με τη μάνα μου και το οικογενειακό αυτοκίνητο.
Στο στρατόπεδο δεν ήταν οργανωμένοι, μου έδωσαν ρούχα τρεις μέρες μετά! Στην αρχή είχα χαρεί που θα αργούσα να φορέσω στρατιωτικά.
Για τρεις ολόκληρες μέρες περιφερόμουν μέσα στο στρατόπεδο με τα πολιτικά και μια καραβάνα για το συσσίτιο.
Τα παπούτσια μου πρέπει να τα πέταξα, δεν ξεχώριζες τη λάσπη απ’ τη σόλα, όταν μου δώσανε τις αρβύλες. Και πού να τα καθαρίσεις;
Μόλις φόρεσα τη …μάλλινη σκελέα σε φυσικό χρώμα, κιτρινωπό (ένα σώβρακο μέχρι το γόνατο με κουμπιά για να ανοίγει μπροστά για κατούρημα), που αν μου τη φοράγανε τώρα με τα ζόρι θα έκανα επανάσταση (τόσο πολύ τσίμπαγε!), τη φόρμα, τη χλαίνη και τ’ άρβυλα, ένοιωσα σαν να μου είχαν κάνει δώρο τουλάχιστον μια …τζάγκουαρ! Πραγματικά θυμάμαι ακόμα την ανακούφιση που ξεφορτώθηκα τα πολιτικά ρούχα, τελείως ακατάλληλα για συνθήκες και το κρύο του στρατοπέδου.
Το στρατόπεδο δεν είχε ολοκληρωμένες εγκαταστάσεις, νομίζω πως δεν είχε καν ζεστό νερό. Φυσικά, ούτε λόγος για θέρμανση!
Δυο φορές που πήγα αγγαρεία στα υπερσύγχρονα μαγειρεία με τις τεράστιες χύτρες ταχύτητας, τους αμερικάνικους ανοξείδωτους δίσκους, με τις τέσσερεις γουβίτσες για να βάζεις πρώτο, κυρίως πιάτο, σαλάτα και επιδόρπιο ή φρούτο, τις ογκώδεις φριτέζες και τα εντοιχισμένα ψυγεία και καταψύξεις (με κρέατα σφραγίδας Αργεντινής του 1950!), δυο φορές που πήγα, πλύναμε τους δίσκους, που ήταν καλυμμένοι με ένα δάκτυλο λίπος, με κρύο νερό, στο χέρι! Ενώ τα υπερσύγχρονα πλυντήρια που ήταν …περήφανα εγκατεστημένα, χωρίς να δουλεύουν όμως, μας κοίταζαν ειρωνικά από το πόστο τους!
Γύρναγα, κατά τις έντεκα, ίσως και αργότερα, το βράδυ στο θάλαμο σε ένα πηχτό σκοτάδι που διέκοπταν κάτι λάμπες σε κολώνες αραιά και που, όταν περνώντας από μια που ήταν κάπως πιο φωτεινή και πιο κοντά στο θάλαμο, κοίταξα τα χέρια μου. Μου έφυγε ένα επιφώνημα και κάποιος που ερχόταν πίσω μου, με κοίταξε με απορία προσπερνώντας με. Οι παλάμες μου και τα δάχτυλα των χεριών είχαν μουλιάσει τόσο πολύ από τις τέσσερεις (μπορεί και περισσότερες) ώρες μέσα στα κρύα νερά και στο, λίγο σχετικά, σαπούνι, τρίβοντας άδικα, γιατί έμενε χωρίς να το κουνάει μια κρούστα λίπους που δεν διαλυόταν με τίποτα, 500; μπορεί και 1000 δίσκους, είχαν μουλιάσει τόσο πολύ, που νόμιζα πως έβλεπα χέρια κάποιου άλλου!
Δε μπορώ να θυμηθώ ακριβώς πόσοι ήμασταν και στις τρεις μοίρες.
 
Υποθέτω πως στην κάθε διμοιρία, από τις 8 της κάθε μοίρας, ήταν γύρω στα 50 άτομα, δηλαδή περίπου 400 επί 3, 1200 άνδρες!
17 Νοεμβρίου του 1973, εννιά μέρες μετά την κατάταξή μου, οι επικεφαλείς του στρατοπέδου, οι εκπαιδευτές ανθύπες, οι έφεδροι ανθυποσμηναγοί δεν ήξεραν τι ακριβώς είχε συμβεί. Ή μάλλον δεν ήταν σίγουροι. Και μια δυο μέρες μετά ήταν ακόμα λιγότερο σίγουροι για οτιδήποτε! Δεν ήξεραν ποιος ήταν πρωθυπουργός της χώρας, ποιος αρχηγός της αεροπορίας, ποιος υπαρχηγός και γενικά που πήγαιναν τα τέσσερα.
 
Εμείς, οι σμηνίτες, δεν είχαμε πάρει είδηση σχεδόν τίποτα.
 
Απλά μια αχλή απλωνόταν πάνω απ’ τα κτίρια του στρατοπέδου που θόλωνε το τοπίο.
Η 17η Νοέμβρη του 73 ήταν Σάββατο.
 
Υπάρχει μια φωτογραφία με μια παρέα φίλων, που έχει έρθει να με δει στην Τρίπολη μαζί με τη Βιβή, τη μάνα μου, πρέπει να είναι τραβηγμένη την Κυριακή, στις 25 11ου.
 
Λεπτομέρειες για το τι είχε γίνει τότε έμαθα από τη μάνα μου και τους φίλους…

Καθίσαμε όλοι οι νεοσύλλεκτοι αυτής της σειράς, της 5ης σειράς του 1973, πολύ περισσότερο απ’ ό,τι ήταν στο πρόγραμμα. Μέχρι να «τακτοποιηθεί» ο νέος Πρωθυπουργός και να τοποθετηθούν νέοι επιτελικοί, «έφαγαν» την 6η σειρά του 1973, που δεν υπήρξε ποτέ.
Προσωπικά έφυγα στα μέσα του Γενάρη του 1974, για εκπαίδευση σαν ηλεκτρονικός στη σχολή τηλεπικοινωνιών της αεροπορίας, στο Καβούρι.
Μπήκαμε με Παπαδόπουλο πρωθυπουργό της Ελλάδας και αρχηγό της Αεροπορίας το Θωμά Μήτσανα και φύγαμε με πρωθυπουργό τον Ιωαννίδη και αρχηγό τον Αλέξανδρο Παπανικολάου!
 
Θυμάμαι πως έπαιζα κιθάρα στη χορωδία που είπε τα κάλαντα στον, μόλις πριν οκτώ μέρες ορκισμένο πρόεδρο της Δημοκρατίας, Μιχαήλ Στασινόπουλο, που είχε έρθει για την ορκωμοσία της 5ης του 1973 σειράς, στις 24 Δεκεμβρίου, ημέρα Δευτέρα και κάθισε και για το ρεβεγιόν, που έγινε το βράδυ στο στρατόπεδο.
 
Όλοι οι μετέχοντες στη χορωδία φύγαμε με τιμητική, εορταστική άδεια αμέσως μετά τα κάλαντα, λίγο πριν τα μεσάνυχτα προς τα Χριστούγεννα του 1973, ημέρα Τρίτη.
Το τρένο, που πήρα απ’ την Τρίπολη για τον σταθμό Πελοποννήσου, έχω την εντύπωση πως δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του! Ούτε που μπορώ να θυμηθώ πόσες ώρες έκανα να δω την Αθήνα! Πάντως είχε ξημερώσει για τα καλά όταν μπήκαμε στο σταθμό.
Γύρισα πίσω στο στρατόπεδο σε πόσες; Τρεις μέρες ήταν η άδεια; Κάπου εκεί…
 
Παρουσιάστηκα Παρασκευή 8/11 του 1973 για τη βασική εκπαίδευση και γύρισα πίσω στο σπίτι μου για τρεις μέρες, ξημερώματα της 25ης Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.
Πάλι καλά, θα μπορούσα να έχω γυρίσει κάνα δυο χρόνια μετά ή και καθόλου!

17/11/1974
Ένας χρόνος μετά.
Ένας τεράστιος παλμός, μια φουρτουνιασμένη μάζα, ένα πλήθος ανθρώπων γεμίζει την Πατησίων. Μια τεράστια σε παλμό διαδήλωση για την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου.
Η «επαναστατικότητα» είναι ακόμα ζεστή και παίρνει βαθιά ανάσα κάνοντας βουτιά στα αιτήματα, ψωμί, παιδεία, ελευθερία, που δεν έχουν, στο ελάχιστο, δικαιωθεί.
Η Τουρκία κατέχει τη μισή Κύπρο απ’ τον Ιούλιο του 1974 και ο Ιωαννίδης είναι παρελθόν. Πρωθυπουργός της χώρας είναι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, από τις 25 Ιουλίου του 74, Καραμανλής ή τανκς, το σύνθημα που τον έφερε πίσω απ’ την «αυτοεξορία» του στο Παρίσι.
 
Έχει νομιμοποιήσει το ΚΚΕ, αλλά αποχουντοποίηση της χώρας δεν έχει γίνει και κατά τη γνώμη μου δεν θα γίνει ποτέ.
 
Ο παλμός είναι μεγάλος κι εγώ που διψάω για να βρεθώ σ’ ένα περιβάλλον που να μοιάζει με την κατάσταση της 17ης Νοέμβρη του 1973, την οποία την έχασα λόγω της θητείας, την κοπανάω από το …πεντάγωνο, πάω σπίτι, φοράω πολιτικά, και κατεβαίνω εκεί, μαζί με τον κόσμο που έκανα παρέα τότε, και βρισκόμαστε έξω απ’ την περιφρούρηση του ΚΚΕ, πίσω – πίσω, κάτω απ’ τις μαύρες σημαίες των αντιεξουσιαστών με το σύνθημα ΚΡΑΚ (Κίνα, Ρωσία, Αμερική, Κάτω!).
 
Η πορεία ξεκινάει απ’ το Πολυτεχνείο με σκοπό να ανέβει την Αλεξάνδρας, να στρίψει Β. Σοφίας και να καταλήξει στην Αμερικάνικη πρεσβεία.
 
Μέσα στους μουσάτους μαλλιάδες με τα στρατιωτικά αμπέχονα και τα παντελόνια τζιν (τότε δεν πολυξέραμε ακόμα τις μάρκες και τα levis), τις μπότες και τα μαύρα κασκόλ, ένα φρεσκοξυρισμένο, κόντρα, στρογγυλό μάγουλο, μ’ ένα καλοκουρεμένο στρογγυλό κεφάλι, κεφάλα θα έλεγα!, με παρόμοια αμφίεση, δε λέω, ήμουν σαν τη μύγα μέσα στο γάλα!
Τρώμε πολύ ξύλο μέχρι να φτάσουμε στη συμβολή της Αλεξάνδρας με την Κηφισίας.
Πολύ ξύλο όμως! Αν δεν κάνω λάθος, μαζί μας ήταν ο Λεωνίδας Χριστάκης, ο θεωρητικός του αναρχισμού και άλλοι μετέπειτα «παράγοντες» του «αναρχισμού» στην Ελλάδα. (Νομίζω πως είναι απαραίτητα τα εισαγωγικά, αν όχι, ας με συγχωρέσουν αυτοί που μπορεί να θιχτούν!)
Στη συμβολή λοιπόν της Αλεξάνδρας με την Κηφισίας, αφού την έχω κοπανήσει απ’ τη βάρδια στους ασυρμάτους και την επιφυλακή, και είμαι, υποτίθεται, στο αρχηγείο του Ναυτικού, μέσα στο Πεντάγωνο, έχοντας άγχος για το αν με ψάχνουν ή όχι, παίρνω από ένα περίπτερο (ναι υπήρχε εκεί ανοιχτό περίπτερο!) στη μοίρα ΤΗ (τηλεπικοινωνιών) έναν συνάδελφο να ρωτήσω τι γίνεται.
-Έλα ρε μαλάκα και σε ψάχνει ο αξιωματικός υπηρεσίας. Πόσο πια να του πω πως κάθισες στο Ναυτικό;
 
Δε θυμάμαι πραγματικά πώς έφτασα στο σπίτι μου να φορέσω στρατιωτικά και πώς μετά έφτασα στο Πεντάγωνο.
 
Κωλόφαρδος πάντως.
Τη γλύτωσα.
Χωρίς φυλακή!
Δεν τη γλύτωσε όμως η επέτειος του Πολυτεχνείου.
Απ’ την επόμενη χρονιά ήταν γεμάτη σουβλάκια και …μαλλί της γριάς.
Και «προσκυνούσαν» τους νεκρούς της εξέγερσης άνθρωποι που ούτε καν είχαν περάσει απ’ έξω κατά τη διάρκεια του αγώνα των φοιτητών.
 
Και την καπέλωσαν (την επέτειο αλλά και το ίδιο το συμβάν) κόμματα και παρατάξεις, φυλές και «φίλαθλοι», γνωστοί - άγνωστοι «αναρχικοί» που δεν ξέρουν ούτε ποιος είναι ο Μπακούνιν ή ο Κροπότκιν, που τις ίδιες φασαρίες και σπασίματα που κάνουν στη Στουρνάρη, τα κάνουν και στα ντέρμπι του πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, μπάσκετ, βόλεϊ και τα ... λοιπά αγωνίσματα.
 
Εκτός απ’ τη δεύτερη, το 1975, όπου αντίκρισα τα σουβλάκια, τα προσκυνήματα και τον ξεπεσμό του γεγονότος σε τσιφλίκι της τρέχουσας πολιτικής, δεν πήγα ποτέ ξανά, με εξαίρεση το 1989, ως «δημοσιογράφος», παρέα με τον πρώην πρόεδρο της ΕΡΤ, το Λάμπη Ταγματάρχη, όταν ήμασταν στο ρ/σ ΣΚΑΙ.
Και διαπίστωσα πως όντως οι «γνωστοί- άγνωστοι» δεν είναι καθόλου άγνωστοι και κινούνται με τη δύναμη του χρήματος που κάποιος (ποιος άραγε;) διαθέτει μέσω λίγων «καθοδηγητών» «εργολάβων» μάλλον του παρακράτους, που μοιράζουν (τότε τουλάχιστον το είχα δει με τα μάτια μου) μεγάλα χαρτονομίσματα δίνοντας οδηγίες για το πού και το πώς θα γίνει το επόμενο ντου.
Ήταν και η τελευταία φορά που βρέθηκα μέσα σε δακρυγόνα.
Τώρα πια τα δάκρυα δεν χρειάζονται δακρυγόνα για να τρέξουν.
 
Αρκεί να ανοίξεις την τηλεόραση για κάνα τέταρτο στις ειδήσεις…

Θα θυμάστε ίσως εκείνη τη διαφήμιση που έλεγε πως μάθαινες Γερμανικά σε 2 μέρες.
Ε, βρήκα μια άλλη που μαθαίνεις Κινέζικα σε …3 μέρες. Δηλαδή αν συνδυάσεις αυτές τις δυο και τις γλώσσες που διαφημίζουν ακόμα, σε καμιά 10αριά μέρες θα μπεις στο Γκίνες σαν ο πιο πολύγλωσσος  άνθρωπος στο …σύμπαν. Μπα, εγώ θα περιμένω τη διαφήμιση με τα …εξωγήινα!  Να συνεννοηθώ μ’ αυτούς που θα έρθουν να με πάρουν για ένα καλύτερο μέλλον.

 gekala08_400

Εδώ  φτάσαμε αισίως (ΣΚΑΙway+ρεπόρτερ …Τεζάρη!) ΚΑΙ αυτή τη βδομάδα στο τέλος της ανωκατωσκόπησης.

******************************************

Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε και το βιβλιο του Γιώργου Καλατζή: “A family Story 1924-1967» που μπορείτε να το βρείτε, ΕΔΩ!

georgebook_400Μένοντας ορφανός στα …56 μου, αναγκάστηκα να κάνω μια εκκαθάριση των πραγμάτων που υπήρχαν, στο πατρικό μου σπίτι. Ανακάλυψα έτσι διάφορα ντοκουμέντα που, αν το σκεφτόσουν δεύτερη φορά, βάζοντάς τα στην άκρη για φύλαγμα, σίγουρα θα τα ξεφορτωνόσουν! Γιατί να φυλάξεις για 57 χρόνια ένα εισιτήριο τρένου που έβγαλες για να πας από το Παρίσι στη Μπολόνια; Τι να το κάνεις; Έχει καμιά αξία; Τελικά αποδεικνύεται πως έχει. Ένα τέτοιο ντοκουμέντο, που είναι ασήμαντο τη στιγμή που το χρησιμοποιείς, μισό αιώνα αργότερα έχει αποκτήσει ένα όμορφο μυστήριο, μια θεσπέσια γυαλάδα, καθώς κάνει να αναβλύζουν εικόνες απ’ τα παλιά, ήχοι ξεχασμένοι, που μπορεί να μην υπ άρχουν πια, αρώματα εποχής που είναι παρελθόν. Όλα αυτά τα αναμνηστικά, μαζί με τις φωτογραφίες των ανθρώπων που τους αφορούν, σχημάτισαν μιαν ιστορία που νομίζω πως έχει ενδιαφέρον. Γιατί αν, παράλληλα με τη φωτογραφία της οικογένειάς μου παίξετε παζλ με τις «άχρηστες» πληροφορίες που περιέχονται στο κείμενο, θα εμφανιστεί μπροστά σας και μια διαφορετική, παγκόσμια φωτογραφία της περιόδου από το 1924 ως το 1967. Καλό παιχνίδι!
– Γιώργος Καλατζής




       
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author

Comments(0)
Get it off your chest
Name:
Comment:
 (comments policy)

© Copyright CHAMELEON PROJECT Tmi 2005-2008  -  Sitemap  -  Add to favourites  -  Link to Ovi
Privacy Policy  -  Contact  -  RSS Feeds  -  Search  -  Submissions  -  Subscribe  -  About Ovi