Ovi -
we cover every issue
newsletterNewsletter
subscribeSubscribe
contactContact
searchSearch
Status: Refugee - Is not a choice  
Ovi Bookshop - Free Ebook
Ovi Greece
Ovi Language
Ovi on Facebook
WordsPlease - Inspiring the young to learn
Murray Hunter: Opportunity, Strategy and Entrepreneurship
International Red Cross and Red Crescent Movement
 
BBC News :   - 
iBite :   - 
GermanGreekEnglishSpanishFinnishFrenchItalianPortugueseSwedish
Artistic expression in ...Greek - Περί καλλιτεχνικής δημιουργίας Artistic expression in ...Greek - Περί καλλιτεχνικής δημιουργίας
by George Kalatzis
2017-07-19 10:46:06
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author
DeliciousRedditFacebookDigg! StumbleUpon

Περί καλλιτεχνικής δημιουργίας

Επειδή γράφτηκαν και ειπώθηκαν πάρα πολλά για το αν ένας καλλιτέχνης (συνθέτης, στιχουργός, συγγραφέας, ζωγράφος, κινηματογραφιστής κτλ) είναι απλά το έργο του και αυτό κρίνουμε ή και η στάση του απέναντι στη ζωή, να καταθέσω τη δική μου άποψη, όχι ότι νοιάζει και κανέναν δηλαδή, απλά ίσως για να ξεμπερδέψω το κουβάρι που βρίσκεται στο μυαλό μου.

art01_400_02Δεν θα χρησιμοποιήσω, όσο μπορώ, ονόματα, τουλάχιστον σύγχρονων και ενεργών καλλιτεχνών, αν και δεν είναι δυνατόν να κάνεις τέτοιες σκέψεις χωρίς να σου έρθουν στο μυαλό τέτοιου είδους παραδείγματα.
Είναι λοιπόν δύσκολο να απαντήσει κανείς σε τέτοιο ερώτημα. Ως και αδύνατον θα έλεγα.

Γιατί αν ο Μπαχ, ας πούμε, ήταν παιδόφιλος (θα μπορούσε να είναι παιδόφιλος και να γράφει τέτοια μουσική, είναι ένα ερώτημα που, δικαίως, εγείρεται, άλλο μεγάλο θέμα προς συζήτηση), αυτό αναιρεί τη μουσική του προσφορά η μάλλον, για να το θέσω καλύτερα, την εδραίωση, μέσω του έργου του, της δυτικής μουσικής;
 Έλα μου ντε.

Η απάντηση που δίνω στον εαυτό μου, σιγά που έχω τα προσόντα να δώσω «γενική» απάντηση, είναι φυσικά όχι.
Γιατί το έργο μένει, ειδικά όταν είναι τόσο μεγάλο, ενώ τα έργα και οι πράξεις του ανθρώπου που το άφησε, φεύγουν μαζί του.

Ως εδώ όλα καλά, που έλεγε κι ο καλόγερος περνώντας ένα-ένα τα 175 πατώματα του ουρανοξύστη από την ταράτσα του οποίου είχε πέσει!

 Έλα μου που όταν ο καλλιτέχνης είναι σύγχρονος και τα έργα και οι πράξεις του συμβαδίζουν με το καλλιτεχνικά του δημιουργήματα!

Ξεκινάει ένα συγκρότημα τη δεκαετία του 60 και είναι επαναστατικό, τα σπάει, έχει ορμή, σφρίγος, φέρνει ένα νέο αέρα και στη μουσική. Αποκτά έτσι, και με τη βοήθεια του μάρκετινγκ της εταιρείας η οποία το «αρπάζει», εκατομμύρια φανατικούς ακόλουθους, το 99,9999% των οποίων δεν πρόκειται ποτέ να γίνει «διάσημο».

Αυτοί πίνουν νερό στ’ όνομά του, ακολουθούν στην αρχή ως γκρούπις τη μπάντα στις συναυλίες της κι έτσι τα μέλη του συγκροτήματος, πουλώντας αυτήν την επαναστατικότητα γίνονται, σχεδόν από τον πρώτο τους δίσκο εκατομμυριούχοι.

Νομίζω πως κανείς δε μπορεί να έχει αντίρρηση μέχρις εδώ.

Τα πρώτα τραγούδια του γκρουπ είναι γραμμένα από θυμωμένους νεαρούς που είναι βαθιά αντίθετοι στο κατεστημένο, που θέλουν να γκρεμίσουν τα πάντα, που θέλουν να ξεσκίσουν τους πλούσιους που καταπιέζουν τη μάζα, την οποία παρακινούν να εξεγερθεί. Μπορεί να σας έρχονται αρκετά τέτοιου είδους συγκροτήματα στο μυαλό και δεδομένης της δικής μου ηλικίας θα μπορούσατε να τα περιορίσετε σε 2-3.

Δεν είναι έτσι όμως.

Μην προσπαθείτε να διαβάσετε ανάμεσα απ’ τις γραμμές αυτές και να «ανακαλύψετε» σε ποιους αναφέρομαι. Είναι η κλασική πορεία για εκατοντάδες; τέτοιου είδους συγκροτήματα, της ροκ, του μέταλ, του πανκ και όποιων άλλων μουσικών «κινημάτων» του 20ου αιώνα, αλλά και του 21ου τον οποίον διανύουμε αυτή τη στιγμή.
Νομίζω πως αυτό είναι και το «αδύνατο» σημείο μιας επανάστασης.

Όταν, δηλαδή, αυτοί που επαναστατούν, έρχονται στα πράγματα.

Εκεί φαίνεται, νομίζω, κατά πόσο αυτή η επανάσταση έγινε για να βελτιώσει την κατάσταση του συνόλου του «λαού» (άσχημα χρησιμοποιημένη λέξη, όχι άσχημη  λέξη όμως) ή για να γίνουν οι επαναστάτες χαλίφηδες στη θέση των προηγούμενων χαλίφηδων.

Σε μικρογραφία το ίδιο ακριβώς συμβαίνει όταν έρχεται ένας καλλιτέχνης (ή γκρουπ καλλιτεχνών, το ίδιο είναι) και μέσω της τέχνης του επαγγέλλεται τον επαναστάτη, «κράζε» το κατεστημένο και «απειλεί» να τα σπάσει, να τα κάψει,να τα διαλύσει όλα.

Οπότε ερχόμαστε στο πιο κρίσιμο σημείο αυτού του, σημειώματος  να τα πω; σκέφτομαι …«φωναχτά» να το πω;
Τελικά όταν αυτός ο επαναστάτης με το που γίνεται διάσημος και ως εκ τούτου και πλούσιος (εισβάλει δηλαδή στην «κάστα» αυτών που «έκραζε» μέσω της τέχνης του), τι κάνει στην επόμενη καλλιτεχνική του δουλειά;
Εξακολουθεί να «κράζει;»

Παραμένει επαναστάτης; Κι αν ναι, με πια δικαιολογία πλέον;

Σιγά τις πρωτότυπες απορίες θα μου πείτε. Και θα έχετε δίκιο.

Εδώ ολόκληρα συστήματα που, υποτίθεται πως, εδραιώθηκαν επαναστατικά για να υπηρετήσουν το λαό, τη μεγάλη μάζα των ανθρώπων δηλαδή, να έχουν μια καλύτερη ζωή, φαλίρισαν εντός πολύ λίγου χρόνου επειδή οι επαναστάτες που στο όνομα του λαού έριξαν του δυνάστες του, έγιναν χαλίφηδες στη θέση των προηγούμενων χαλίφηδων.
Και θα μιλήσουμε για μερικούς καλλιτέχνες που έπιασαν την καλή με επαναστατημένη τέχνη (που στις περισσότερες των περιπτώσεων ήταν πηγαία και αυθεντική) και στη συνέχεια έμειναν στην …καλή συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο;
Και το εύλογο ερώτημα είναι:

«Και τι ήθελες να κάνουν; Να σταματήσουν να παράγουν έργο επειδή το πρώτο τους δημιούργημα ήταν δυνατό, άγγιξε τον κόσμο που το πίστεψε και τους έκανε διάσημους;»

Παραδόξως!!! δεν έχω απάντηση ( το παραδόξως είναι φυσικά τρολάρισμα, ποιος είμαι εγώ που θα ΕΠΡΕΠΕ να έχω κάτι τέτοιο;).

Πάντως για την ιστορία έχουν υπάρξει «καταραμένοι» καλλιτέχνες που έγιναν διάσημοι «πουλώντας» επαναστατικότητα και όταν αυτή η διασημότητα τους έφερε στο ίδιο επίπεδο από πλευράς οικονομικής και στάτους μ’ αυτούς που «έκραζαν» στη δουλειά που τους έκανε διάσημους, δεν το άντεξαν και …αναχώρησαν τις περισσότερες φορές οικειοθελώς από το μάταιο αυτό κόσμο.

Προφανώς επειδή αντί να γίνει αυτό που «ανέλυαν» στο έργο τους όταν ήταν άσημοι και μέσα στη μάζα, να υπάρξει δηλαδή βελτίωση του μέσου όρου όλων των ανθρώπων, υπήρξε μόνο βελτίωση των …ίδιων.
Ε, όπως και να το κάνεις, όταν είσαι αυθεντικός σ’ αυτό που λες και σου γυρίζει μπούμερανγκ, παθαίνεις ένα ψυχικό τραλαλά…

Οπότε αυτοί που λένε πως δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το έργο ενός καλλιτέχνη από τη στάση του στη ζωή έχουν σαφώς δίκιο.

Αλλά και οι άλλοι που έχουν μαγευτεί από την πρώτη του δουλεία και επειδή σίγουρα ένας τόσο ταλαντούχος καλλιτέχνης (αφού κατάφερε να γίνει τόσο αγαπητός σε τόσους πολλούς είναι σίγουρο πως διαθέτει μπόλικο ταλέντο) δεν χάνει το ταλέντο του αλλάζοντας ζωή, μπορεί να συνεχίζει να παράγει άριστο καλλιτεχνικό έργο, και τους άλλους λοιπόν, δε μπορεί να τους κατηγορήσει κανείς.

Είναι καθαρά θέμα οπτικής γωνίας, και πιο λαϊκά, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα!

Υ.Γ. Α, να πω για όλα αυτά που λέγονται για «κλοπές» και «δάνεια» και ότι ο ιδιοφυής καλλιτέχνης (και όχι μόνο) αντιγράφει, ενώ ο κακός κλέβει, νομίζω πως είναι τρίχες κατσαρές.
Μπορεί ένας «μέτριος» να «δανειστεί» κάτι από κάποιον «καλό» και το αποτέλεσμα να τον  ανεβάσει κατηγορία, μπορεί και να τον χαντακώσει όμως.
Και ο ιδιοφυής όντως δεν κλέβει όταν επηρεάζεται από κάτι που τον εξιτάρει. Επαναδημιουργεί.
Ακριβώς γιατί είναι ιδιοφυής.


   
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author

Comments(0)
Get it off your chest
Name:
Comment:
 (comments policy)

© Copyright CHAMELEON PROJECT Tmi 2005-2008  -  Sitemap  -  Add to favourites  -  Link to Ovi
Privacy Policy  -  Contact  -  RSS Feeds  -  Search  -  Submissions  -  Subscribe  -  About Ovi