Ovi -
we cover every issue
newsletterNewsletter
subscribeSubscribe
contactContact
searchSearch
Visit Ovi bookshop - Free eBooks  
Ovi Bookshop - Free Ebook
Tony Zuvela - Cartoons, Illustrations
Ovi Language
Books by Avgi Meleti
WordsPlease - Inspiring the young to learn
Murray Hunter: Opportunity, Strategy and Entrepreneurship
Stop human trafficking
 
BBC News :   - 
iBite :   - 
GermanGreekEnglishSpanishFinnishFrenchItalianPortugueseSwedish
Μονόλογος Μονόλογος
by Ovi Greece
2017-01-04 01:57:57
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author
DeliciousRedditFacebookDigg! StumbleUpon

“Λένε, ότι οι άνθρωποι ζουν, όσο παραμένουν ζωντανοί στις καρδιές άλλων ανθρώπων. Δεν ξέρω. Και είναι κάποιες στιγμές, που δεν με ενδιαφέρουν καθόλου όλα αυτά και τα θεωρώ εντελώς μπαρούφες! Έρχονται στιγμές, να… όπως όταν σκέφτομαι τον πατέρα μου, που, αν είχα να διαλέξω ανάμεσα σε δυο επιλογές, νεκρό στα μάτια όλων των άλλων ή ζωντανό μόνο στα δικά μου μάτια, θα επέλεγα το δεύτερο.

gr00000013_400Έτσι συμβαίνει και με σένα. Θα ‘θελα να μπορούσα να σε βλέπω, να σε αγγίζω, να σου πειράζω την κοτσίδα σου και να κουρνιάζω στην αγκαλιά σου. Να απορροφάς με τη σοφία σου όλους τους φόβους και τις στενοχώριες μου, όπως συνήθιζες να κάνεις παλιά. Αυτό όμως που συμβαίνει στην πραγματικότητα, είναι ότι ζεις μόνο μέσα στην καρδιά μου και δεν υπάρχεις πια ανάμεσά μας. Άραγε, ποιος σε θυμάται; Ποιος σε ξέχασε; Σε ποιον λείπεις; Λείπεις σε κανέναν άλλο, όσο λείπεις σε μένα; Δεν ξέρω. Και δεν με νοιάζει, τι κάνεις με τους άλλους και τι κάνουν οι άλλοι με σένα. Όταν σε γνώρισα, ένας άστεγος ήσουν για όλους. Μόνο που για μένα πήρες τη θέση της πατρικής φιγούρας, που μου έλειψε από πολύ νωρίς. Έγινες σύμβουλος. Οδηγός μου. Με μάλωνες. Μου θύμωνες. Μ’ αγκάλιαζες. Με ηρεμούσες στις τρικυμίες μου. Όταν δεν ερχόταν κανείς, εμένα περίμενες. Τα σαββατόβραδα, όταν οι άλλοι έφευγαν, ερχόμουν εγώ. Πού πήγες; Γιατί έφυγες τόσο νωρίς; Τόσο αιφνίδια; Τόσο απροειδοποίητα; Κάναμε σχέδια μαζί – θυμάσαι; Θα έπαιρνες τη σύνταξή σου και θα ζούσες κάπου κοντά μου. Θα με φρόντιζες και θα σε φρόντιζα. Θα ήσουν ο μπαμπάς μου κι εγώ η κόρη σου. Μέχρι πιάτα, ποτήρια και μαχαιροπίρουνα είχαμε διαλέξει. Κι εκείνα τα δυο λινά τραπεζομάντηλα. “Τι να τα κάνω τα τραπεζομάντηλα”, μου έλεγες. “Εγώ ένα κρεβάτι χρειάζομαι, δυο σεντόνια, μια κουβέρτα κι ένα τραπέζι, για να μπορώ να ζωγραφίζω. Θα σου μαγειρεύω νοστιμιές και θα ‘ρχεσαι να τρώμε παρέα”. Τόσα σχέδια κι εσύ πήγες και μου την κοπάνησες μέσα σε μια στιγμή! Μέσα σ’ ένα πρωινό σου όνειρο, χωρίς καν να μ’ αποχαιρετήσεις! Χωρίς ένα τελευταίο φιλί! Δεν σου το συγχωρώ αυτό, να το ξέρεις! Σ’ αγαπώ πολύ, αλλά δεν σου συγχώρεσα ποτέ, που έφυγες, χωρίς να μου πεις μια λέξη. Συχνά αναρωτιέμαι, αν με σκέφτηκες καθόλου μέσα σ’ εκείνες τις τελευταίες σου στιγμές. Με σκέφτηκες; Αδυνατώ να δεχθώ, ότι δεν το έκανες! Αν δεν τον έκανες, σε μισώ! Και τώρα είναι Χριστούγεννα και μου λείπεις ακόμα πιο πολύ! Γιατί έτσι γίνεται και το ξέρεις. Κάτι τέτοιες μέρες, όλες οι απώλειες παίρνουν ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις. Μερικές φορές, νομίζω πως ακούω τη φωνή σου να μου τραγουδάει εκείνα τα γαλλικά τραγούδια που λάτρευες, μέχρι όπερα, που κι αυτήν τη λάτρευες. Να μου λέει ιστορίες από την Πόλη, το Παρίσι και το Λονδίνο. Κάποιες άλλες, θυμώνω με τον εαυτό μου, που δεν έχω έρθει να σου ανάψω ένα κερί, να σου φέρω ένα λουλούδι. Μετά πάλι σκέφτομαι πως όχι, δεν θέλω να είσαι ένα κομμάτι μάρμαρο, που σκεπάζει ένα κομμάτι γης. Θέλω να είσαι μέσα μου και να σε κουβαλάω, όπως σ’ αγάπησα, όπως μ’ αγάπησες κι έτσι να σε κρατώ ζωντανό. Όχι στη μνήμη μου! Στη ζωή μου! Καλή χρονιά, Leo Hanen…”

 

Από την Λίλιαν Μπαντάνη


    
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author

Comments(0)
Get it off your chest
Name:
Comment:
 (comments policy)

© Copyright CHAMELEON PROJECT Tmi 2005-2008  -  Sitemap  -  Add to favourites  -  Link to Ovi
Privacy Policy  -  Contact  -  RSS Feeds  -  Search  -  Submissions  -  Subscribe  -  About Ovi