Ovi -
we cover every issue
newsletterNewsletter
subscribeSubscribe
contactContact
searchSearch
Status: Refugee - Is not a choice  
Ovi Bookshop - Free Ebook
worldwide creative inspiration
Ovi Language
Michael R. Czinkota: As I See It...
WordsPlease - Inspiring the young to learn
Murray Hunter: Opportunity, Strategy and Entrepreneurship
International Red Cross and Red Crescent Movement
 
BBC News :   - 
iBite :   - 
GermanGreekEnglishSpanishFinnishFrenchItalianPortugueseSwedish
Δείπνο Αλληλεγγύης Δείπνο Αλληλεγγύης
by Ovi Greece
2017-01-04 01:34:44
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author
DeliciousRedditFacebookDigg! StumbleUpon

Οι μεγάλες σόμπες της αυλής ήταν αναμμένες από νωρίς. Τα τραπέζια στρωμένα. Οι μερίδες τακτοποιημένες, το ίδιο και οι σαλάτες. Τα ποτά απαγορεύονταν στον ξενώνα. Ήταν ζήτημα αρχής. Για εκείνους στην αυλή, όχι για μας. Εμείς ήμασταν… της άλλης όχθης και μπορούσαμε να πίνουμε όσο θέλουμε.

Από το πρωί υπήρχε μια τρομακτική κινητικότητα. Απόψε θα ήταν το μεγάλο δείπνο μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς και οι πόρτες του ξενώνα θα άνοιγαν για όλο τον κόσμο, “εγγεγραμμένους” και μη. Τι σημαίνει εγγεγραμμένος; Αυτός που έχει μπει στη λίστα. Αυτός που έχει δηλώσει το ονοματάκι του, για να δικαιούται μερίδα συσσιτίου δυο φορές την εβδομάδα κι άλλες δυο, μπάνιο και πλύσιμο ρούχων. Γιατί οι εβδομάδες, σε περίπτωση που δεν το γνωρίζετε, δεν έχουν για όλους επτά ημέρες! Τέλος πάντων, γι απόψε τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά και οι μερίδες υπολογισμένες για πολύ περισσότερα άτομα. Η αλήθεια είναι, πως για τις αυξημένες απαιτήσεις που επρόκειτο να εξυπηρετηθούν από τα ίδια ολιγάριθμα άτομα, στον ίδιο μικρό και πολύ συγκεκριμένο χώρο, το άγχος που επικρατούσε ήταν δικαιολογημένο. Εδώ όμως ταίριαζε πραγματικά, το “όλοι οι καλοί χωρούν”.

Και κάποτε έφτασε η προκαθορισμένη ώρα έναρξης. Έκανε κρύο. Θα μπορούσε να μην έκανε και τόσο, αλλά δεν μας ρώτησε. Εξάλλου, ήταν προπαραμονή Πρωτοχρονιάς. Ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται στον δρόμο έξω από τον ξενώνα. Οι εγγεγραμμένοι, πιο εξοικειωμένοι με τον χώρο και τα πρόσωπα, έμπαιναν με άνεση στην αυλή. Μιλούσαν, σε κάποιες περιπτώσεις, χαμογελούσαν. Οι άλλοι, οι μη, εκτός από τα δανεικά τους ρούχα, φορούσαν και το κοστούμι της συστολής. Εκείνο το κοστούμι της ντροπής, που φοράς όταν εισέρχεσαι σε έναν χώρο για πρώτη φορά και μάλιστα, για να φας τζάμπα, εκείνο το κάτι λίγο διαφορετικό από τις ημέρες των συσσιτίων. Αν ήσουν έστω και ελάχιστα παρατηρητικός, μπορούσες να διακρίνεις με την πρώτη ματιά τους εγγεγραμμένους από τους μη. Οι δεύτεροι, ήταν κουκουλωμένοι μέχρι τ’ αυτιά, καλύπτοντας όσο μεγαλύτερο μέρος του προσώπου τους μπορούσαν. Ένας στρουθοκαμηλισμός, που άφηνε με το ζόρι ελεύθερα τα μάτια, ενώ το υπόλοιπο κεφάλι ήταν χωμένο σε κασκόλ και σκουφιά, πάντα παράταιρα σε συνδυασμούς χρωμάτων. Αργότερα, όταν άρχισαν να συνηθίζουν τον χώρο και τους αναγκαστικούς συνδαιτυμόνες στα τραπέζια τους, τα κασκόλ άρχιζαν να χαλαρώνουν και τα σκουφιά να αφαιρούνται από τα κεφάλια. Αν πλησίαζες δε κοντά τους και τους έριχνες ένα ζεστό χαμόγελο και δυο γλυκές κουβέντες, τότε τολμούσαν να σου ζητήσουν ευγενικά, να φορτίσουν και το κινητό τους.

Η αλήθεια είναι, ότι τα καταφέραμε αρκετά καλά, ώστε να σπάσει γρήγορα ο πάγος. Λίγο το χριστουγεννιάτικο δέντρο στην άκρη της αυλής, λίγο η μουσική που πάντα βοηθάει, καταφέραμε να ζεσταθεί η ατμόσφαιρα. Εξάλλου, τι νόημα θα είχε όλο αυτό, αν πρωτίστως οι άνθρωποι δεν ένιωθαν άνετα; Εντάξει, δεν λέω, σημαντικό θέμα το φαγητό και σαν άστεγος δεν έχεις την πολυτέλεια, να τρως καθημερινά κοτόπουλο με πατάτες και φρεσκοκομμένη σαλάτα, λάχανο – καρότο. Ούτε γλυκάκι, φυσικά. Το σημαντικότερο όμως ήταν ένα ανθρώπινο και λίγο πιο εορταστικό περιβάλλον. Να νιώσουν λίγη από τη σπιτική ζεστασιά, εκείνο που τους έλλειπε περισσότερο απ’ όλα στο δρόμο. Για τα δικά μου μέτρα, σίγουρα αυτό ήταν το πρώτο.

gr00000005_400Από αμηχανία χαμογελούσα διαρκώς σαν χαζή. Ό,τι σχετιζόταν με το φαγητό, μου ήταν πάντα εξαιρετικά δύσκολο να το διαχειριστώ. Το ίδιο και με το εορταστικό δείπνο κι ας ήταν τόσο διαφορετικό. Κατ’ αρχήν, και μόνο το γεγονός ότι οι άνθρωποι κάθονταν σε τραπέζια και δεν κράταγαν στα χέρια τους σακουλάκια και κεσεδάκια, αυτό και μόνο έκανε τη μεγάλη διαφορά. Ο ξενώνας είχε μετατραπεί σε ένα είδος μικρής ταβερνούλας, που θύμιζε εκείνες τις παλιές αθηναϊκές ταβέρνες με τις πίσω αυλές και τις κληματαριές, που τις είχα προλάβει φοιτήτρια στην Κυψέλη και τις είχα λατρέψει. Και παρά το γεγονός ότι το κρύο έτσουζε, οι σόμπες είχαν ζεστάνει πολύ καλά τον εξωτερικό χώρο. Ίσως πάλι, να τον είχαν ζεστάνει οι άνθρωποι με τα χαμόγελα και την καλή τους διάθεση – δεν ξέρω.

Και πάλι όμως δυσκολευόμουν. Σκέφτηκα να βγω έξω για ένα τσιγάρο. Υπήρχαν και έξω κάποια τραπέζια, όλα γεμάτα από κόσμο. Και το φαρδύ πεζούλι, κατά μήκος του δρόμου και της σιδηροδρομικής γραμμής κι αυτό γεμάτο. Άνθρωποι στη σειρά, με τα πιάτα στα χέρια, που είτε δεν πρόλαβαν να καθίσουν σε τραπέζι, είτε απλά έτσι είχαν συνηθίσει να τρώνε πια και ένιωθαν πιο άνετα. Περπάτησα ως τη γωνιά του οικοδομικού τετραγώνου, εκεί που άφηνα συνήθως το αυτοκίνητό μου. Έτσι, εντελώς ασυναίσθητα, με το τσιγάρο στο χέρι, κρατώντας στο άλλο μου χέρι το κινητό. Δίπλα στο παρκαρισμένο μου αυτοκίνητο, στέκονταν δυο άνδρες ηλικιωμένοι. Τον έναν από τους δύο τον αναγνώρισα αμέσως. Τον είχα δει πολλές φορές στον ξενώνα κι εκείνος εμένα και μου είχαν κάνει εξαιρετική εντύπωση οι τρόποι του. Μου χαμογέλασε ευγενικά και, όπως πάντα, το σώμα του έγειρε με μια ελαφριά κλήση μπροστά, κάνοντας κάτι σαν υπόκλιση. Το παλτό του, ένα μακρύ ολόμαλλο ψαροκόκαλο, δεν θύμιζε τίποτα από άστεγο. Ωραία κορμοστασιά παρ’ όλα τα περασμένα χρόνια του. Ψηλός, λιγνός, με λυγερή και λεβέντικη περπατησιά. Το είχα προσέξει από την πρώτη φορά που τον είδα στον ξενώνα. Πρόσφερα τσιγάρο και στους δύο. Το πήραν με μεγάλη προθυμία. Ρώτησα, γιατί ήταν απέξω και αν είχαν… “εξυπηρετηθεί”; Μα πόσο ηλίθια! Πιο ηλίθια πεθαίνεις! Οι άνθρωποι κατάλαβαν την αμηχανία μου. “Όλα τέλεια”, μου απάντησαν. “Μην ανησυχείτε για τίποτα, Κυρία, ήταν όλα εξαιρετικά οργανωμένα. Σας ευχαριστούμε πολύ για όλα”. Θεέ μου, ας άνοιγε εκείνη την ώρα η γη να με καταπιεί! “Κυρία”; “Σας ευχαριστούμε”; Τι τραγικό! Πόσο μεγάλη ειρωνεία! Νομίζω, ότι θα πρέπει να άλλαξα όλες τις αποχρώσεις του κόκκινου στα μάγουλά μου, τόσο μεγάλη ντροπή αισθανόμουν. Το κατάλαβαν κι οι δυο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ μου εκείνα τα βαθιά βλέμματα, που καρφώθηκαν στα μάτια μου γεμάτα νόημα. Από εκείνους τους μυστικούς κώδικες, που κάνουν τους ανθρώπους να επικοινωνούν με το βλέμμα και είναι αρκετό. “Εμείς σας ευχαριστούμε”, ψέλλισα ξέπνοα. “Ήταν τιμή μας να περάσουμε μαζί σας αυτήν τη βραδιά”. Δεν ξέρω αν ήταν αρκετό. Δεν ξέρω αν σας ακούγεται ανόητο ή υπερβολικό. Το εννοούσα απόλυτα, από τα βάθη της ψυχής μου.

 

Από την Λίλιαν Μπαντάνη


   
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author

Comments(0)
Get it off your chest
Name:
Comment:
 (comments policy)

© Copyright CHAMELEON PROJECT Tmi 2005-2008  -  Sitemap  -  Add to favourites  -  Link to Ovi
Privacy Policy  -  Contact  -  RSS Feeds  -  Search  -  Submissions  -  Subscribe  -  About Ovi