Ovi -
we cover every issue
newsletterNewsletter
subscribeSubscribe
contactContact
searchSearch
Oxterweb  
Ovi Bookshop - Free Ebook
Tony Zuvela - Cartoons, Illustrations
Ovi Language
Murray Hunter: Essential Oils: Art, Agriculture, Science, Industry and Entrepreneurship
Stop violence against women
Tony Zuvela - Cartoons, Illustrations
Stop human trafficking
 
BBC News :   - 
iBite :   - 
GermanGreekEnglishSpanishFinnishFrenchItalianPortugueseSwedish
Το ροζ σπίτι Το ροζ σπίτι
by Ovi Greece
2016-12-28 22:16:41
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author
DeliciousRedditFacebookDigg! StumbleUpon

Γύρισα ολόκληρη την πόλη χθες. Τα Χριστούγεννα και κάποιες άλλες μέρες του χρόνου, είναι απόλαυση να τριγυρνάς στην πόλη. Μοιάζει σχεδόν σα να ζεις στον ιδανικό τόπο, την τέλεια χρονική στιγμή. Αυτοκίνητα δεν υπάρχουν. Μπορείς να πας από τη μια άκρη στην άλλη και να μη βρίσεις ούτε μια φορά – ούτε μια φορά! Κατόρθωμα για μια μεγαλούπολη.

Θέσεις πάρκινγκ ατελείωτες. Πού εκείνος ο εφιάλτης του κέντρου, που έπρεπε να στήσεις ολόκληρο σχέδιο για να καταφέρεις να φτάσεις στον προορισμό σου και να κάνεις τη δουλειά σου, όσο το δυνατόν πιο αναίμακτα. Χωρίς να φρακάρεις σε κάποιο φανάρι, χωρίς να κολλήσεις πίσω από τον όγκο ενός αστικού λεωφορείου τρώγοντας όλο το ντουμάνι στα μούτρα, χωρίς να φας μια ώρα γυρνώντας γύρω γύρω από το ίδιο τετράγωνο ψάχνοντας να παρκάρεις, χωρίς να τσακωθείς με κανέναν. Όνειρο.

pink01_400Και οι άνθρωποι; Α, οι άνθρωποι κι αν ήταν άλλο πράγμα. Τόσο χαρούμενους ανθρώπους δε νομίζω ότι έχω ξαναδεί. Ευτυχισμένα μούτρα, να φωτίσουν τη μέρα σου, για μέρες. Οικογένειες να περπατούν χέρι χέρι, ξετρελαμένα πιτσιρίκια, χαμόγελα, ζαχαρωτά στα χέρια, μπαλόνια, δωράκια παραμάσχαλα, ζευγαράκια στα παγκάκια και σμήνη τα περιστέρια να κάνουν βουτιές στον αέρα. Μα πού ζω;

Πού πήγαν όλα αυτά που έβλεπα πριν; Πριν … την τόση χαρά και την καλή διάθεση. Δε βλέπω σκουπίδια, δε βλέπω κανέναν να ζητιανεύει, δε βλέπω κανέναν να κουβαλά το καρότσι του σούπερ μάρκετ με τη ρόδα που τρίζει και τα λιγοστά του υπάρχοντα φορτωμένα. Πού πήγαν οι άστεγοι; Τι …σκηνικό ευτυχίας στήθηκε εδώ πέρα;

Σε ένα εγκαταλειμμένο, ροζ νεοκλασικό εδώ και μήνες, κάτω από την εξωτερική του σκάλα ζει ένας άνθρωπος. Έχει στήσει ένα ολόκληρο σπιτικό εκεί από κάτω και μάλιστα είναι ιδιαίτερα νοικοκύρης. Έχει στρωμένο ένα τριμμένο χαλί στο τσιμέντο, που η μια του άκρη είναι σκισμένη και ανεμίζουν οι κλωστές, σα σερπαντίνες. Λες και το δάγκωσε σκύλος παίζοντας.

Στα κάγκελα της σκάλας από πάνω του έχει στερεώσει τις δυο άκρες από ένα σεντόνι. Τις καλές μέρες το μαζεύει ψηλά. Το τυλίγει ρολό και το στερεώνει με μια φθαρμένη κορδέλα από ζαχαροπλαστείο. Άλλες φορές το έχει κατεβασμένο ως κάτω. Μέσα εκεί στην κρυψώνα του έχει αραδιασμένα τα πράγματά του. Ένα γκαζάκι, δυο πλαστικά μπουκάλια νερό, ένα στραβό πιρούνι, ένα κουτάκι σπίρτα. Ένα μαύρο σακίδιο. Μια εφημερίδα παλιά από την οποία κόβει σελίδες και φτιάχνει καραβάκια. Ολόκληρη σειρά χάρτινα καραβάκια στο περβάζι του μικρού παράθυρου κάτω από τη σκάλα. Κι όταν είναι νύχτα, ένα μικρό φως ρίχνει τις σκιές τους στο ξεθωριασμένο σεντόνι και μοιάζουν στ’ αλήθεια να αρμενίζουν.

Αφήνοντας το κέντρο, πέρασα από το δρόμο του. Πρώτη φορά που αποφάσισα να τον πλησιάσω. Να του ευχηθώ, να τον κεράσω αχνιστό καφέ στο χάρτινο κύπελλο και να καπνίσουμε παρέα ίσως ένα τσιγάρο. Αν ήθελε… Δεν ξέρω. Αλλά είναι παράξενο το πώς ορισμένοι άνθρωποι γίνονται ξαφνικά αόρατοι στα μάτια μας και ήθελα απλά να ξέρει ότι εκείνος δεν είναι! Κανείς δε θα έπρεπε να είναι.

Χαιρόμουν με το «θάρρος» μου. Να πλησιάσω κάποιον εντελώς άγνωστο, κάποιον χωρίς «ταυτότητα», χωρίς όνομα. Αδέσποτες ψυχές τους λέω και ξέρω ότι δεν είναι “political correct”, αλλά νομίζω τους ταιριάζει. Έτσι τους αντιμετωπίζει το κοινωνικό μας κράτος. Έτσι τους αντιμετωπίζουμε κι εμείς. Δεν είναι έτσι; Τους αφήνουμε να κοιμηθούν στις πιο αόρατες γωνιές, τους ταϊζουμε τα αποφάγια μας, τους δίνουμε σημασία όταν έχουμε το χρόνο… ή τη διάθεση. Ποιοι κρύβονται πίσω από τα παλιά ρούχα; Πόσες ιστορίες έχουν να πουν; Πού είναι οι οικογένειές τους; Πού πήγαν οι φίλοι τους; Κανείς τους δεν έχει κανέναν; Κανείς…;

Άδεια η σκάλα. Πουθενά το χαλί με τις κλωστές που ανέμιζαν, πουθενά το ξεθωριασμένο σεντόνι. Άφαντος κι εκείνος. Τίποτα δε μαρτυρούσε πως αυτή η μικρή γωνιά ήταν για μήνες ένα «σπιτικό». Μόνο τα χάρτινα καραβάκια που είχαν σκορπίσει.

Γι αυτό δεν τους βλέπουμε; Εξαφανίζονται στις γιορτές; Κρύβονται από ντροπή; Από νοσταλγία; Για να μην μείνουν θεατές σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα που τους αγκαλιάζει όλους εκτός από κείνους; Για να μην ξαναθυμηθούν;

Ή μήπως είμαστε τόσο «χαρούμενοι» που δε βλέπουμε στ’ αλήθεια…;

Τόλμησα και έβαλα ένα καραβάκι του στην τσέπη μου. Άφησα τον καφέ στο περβάζι. Ξέρω πως δε θα ξαναγυρίσει. Δεν ξέρω γιατί νιώθω ενοχές. Που δεν πήγα κοντά του νωρίτερα; Αν πήγαινα νωρίτερα θα ήταν ακόμα εκεί; Μα κι αυτό το «εκεί», είναι μέρος να ζει κανείς;

Κάτω από μια σκάλα σε ένα εγκαταλειμμένο ροζ σπίτι; Κανείς δε νοιάζεται για κείνον. Κανείς δε νοιάζεται για όλους τους. Μόνο εμείς θα το κάνουμε! Μόνο εμείς πρέπει. Μια βδομάδα έμεινε για να αλλάξει ο χρόνος. Τι να ευχηθώ; Στα θαύματα; Με την ευχή θα μείνω…

Ας παραμείνουμε άνθρωποι! Μόνο αυτό. Άνθρωποι. Μη χάσουμε την ανθρωπιά μας. Μόνο αυτό μας έμεινε. Μόνο αυτό θα μας προστατέψει και θα μας σώσει τις δύσκολες στιγμές, γιατί όλοι μας, όλοι μας! …Ισορροπούμε σε τεντωμένο σκοινί. Δε μας χωρίζει τίποτα από τις αδέσποτες ψυχές, παρά μόνο ένα εκατοστό τεντωμένου σκοινιού. Η ιστορία του καθένα από μας μπορεί να γίνει μια αόρατη σκιά οποιαδήποτε στιγμή.

Εδώ δοκιμάζονται οι σχέσεις, οι φιλίες, οι οικογένειες. Ας παραμείνουμε άνθρωποι. Να μην πάψουμε να βλέπουμε, να ακούμε, να νιώθουμε, να συμπονούμε. Συμπαράσταση, αλληλεγγύη, τόσες οι λέξεις ανθρωπιάς! Αλλά μια και μόνη λέξη μπορεί να μας την πάρει.

Η Αδιαφορία.

Δε θα τους κάνουμε τέτοια χάρη. Δε θα τους το επιτρέψουμε!

 

Από την Κατερίνα Χαρίση


   
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author

Comments(0)
Get it off your chest
Name:
Comment:
 (comments policy)

© Copyright CHAMELEON PROJECT Tmi 2005-2008  -  Sitemap  -  Add to favourites  -  Link to Ovi
Privacy Policy  -  Contact  -  RSS Feeds  -  Search  -  Submissions  -  Subscribe  -  About Ovi