Ovi -
we cover every issue
newsletterNewsletter
subscribeSubscribe
contactContact
searchSearch
Visit Ovi bookshop - Free eBooks  
Ovi Bookshop - Free Ebook
Tony Zuvela - Cartoons, Illustrations
Ovi Language
EU-MAN's Universal Colours
Stop violence against women
Tony Zuvela - Cartoons, Illustrations
Stop human trafficking
 
BBC News :   - 
iBite :   - 
GermanGreekEnglishSpanishFinnishFrenchItalianPortugueseSwedish
Αυτά ποιος θα τα μαζέψει; Αυτά ποιος θα τα μαζέψει;
by Ovi Greece
2016-02-16 02:11:38
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author
DeliciousRedditFacebookDigg! StumbleUpon

Αυτές τις μέρες οι θερμοκρασίες έχουν κατέβει πολύ χαμηλά στη Θεσσαλονίκη. Και στα βόρεια της πόλης μπορεί να μην φαίνεται τίποτα διαφορετικό πέρα από την αίσθηση του κρύου, αλλά στα νότια – κοντά στη θάλασσα και προς τα ανατολικά, είναι μαγικά. Η υγρασία έχει παγώσει και η παραλία μοιάζει κρυστάλλινη. Όταν ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά, το παγωμένο γρασίδι λαμπυρίζει, το ίδιο και τα γυμνά κλαδιά των δέντρων στις άκρες τους.

gre10_400Για μια στιγμή μόνο μου θύμισε τους λίγους μήνες που έζησα στη Σκανδιναβία, και τα παγωμένα πολύχρωμα φύλλα που έμοιαζαν καρτουνίστικα και τα θρυμμάτιζα με τα χέρια μου σαν υπνωτισμένη, είναι μια εικόνα που νομίζω πως δε θα σβήσει ποτέ από το μυαλό μου.

Για μια στιγμή όμως μόνο, κράτησε το νοερό ταξίδι στο Βορρά. Την επόμενη προσγειώθηκα με τα πισινά στην ελληνική πραγματικότητα.

Σκουπίδια.

Το αγαπημένο μας θέμα εδώ στη χώρα που γέννησε τις τέχνες κι έδωσε τα φώτα της στον πολιτισμό και μπλα, μπλα, μπλα, κολοκύθια. Προφανώς κι από αυτή τη συγκεκριμένη καραμελίτσα (που δε λέει να λιώσει πια να ησυχάσουμε) μας έμεινε και το θεϊκό «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Αν και δε με παίρνει κανείς στα σοβαρά, κόβω το κεφάλι μου με κατάνα πως ο Ντε Νίρο αυτό ακριβώς είχε στο νου του όταν έλεγε το κορυφαίο «Are you talking to me;». Τουλάχιστον εγώ αυτό ακριβώς φέρνω στο νου μου κάθε φορά που το ακούω.

Ξεπερνώντας το πρώτο ευχάριστο σοκ του ημι-Σκανδιναβικού τοπίου και περπατώντας κατά μήκος της παραλίας στην Καλαμαριά, έρχεται το δεύτερο -και εντελώς δυσάρεστο σοκ του frozen.

Κι αρχίζω τώρα και κάνω καταμέτρηση στο φτωχό μου κεφάλι με κάθε βήμα, όλα τα υπέροχα κρυστάλλινα ευρήματα που προσπερνάω: Σπασμένα μπουκάλια, μανταλάκια, χρησιμοποιημένες πάνες, σακούλες (από μια άποψη οι κρυσταλλλένιες πλαστικές σακούλες με τους μπλε, κίτρινους, ροζ χρωματισμούς είναι ωραία εικόνα), σκουριασμένα παλιοσίδερα, πίσσα (;), προφυλακτικά (αν έχετε το θεό σας), ακέφαλες κούκλες και σπασμένα παιχνίδια, πλαστικά μπουκάλια νερού και κουτάκια αναψυκτικών, αλουμινένια κεσεδάκια φαγητού, ΚΑΙ φαγητό (ημερών, εβδομάδων, μηνών, άγνωστο. Πάντως διατηρημένο στην παγωνιά σαν καινούργιο).

Το καλύτερο βέβαια ήταν τα περιττώματα σε κρυσταλλιζέ μορφή. Πίνακας ζωγραφικής η αθέατη πλευρά της παραλίας. Μ’ αρέσει. Πολύ μ’ αρέσει. Από τη μια η Νέα Παραλία της Θεσσαλονίκης, που τόσο πολύ τη χαιρόμαστε για την ομορφιά της, την καθαριότητά της και από την άλλη πλευρά, το Αυτό. Στο καθάρισμα τύπου «όσα βλέπει η πεθερά» είμαστε πρώτοι.

Γενικότερα αυτές τις μέρες των γιορτών γύρισα αρκετά στην πόλη και κάθε φορά παρατηρούσα το ίδιο φαινόμενο. Καθαρά εκεί που βλέπουμε, επικίνδυνα βρόμικα εκεί που δε βλέπουμε (με την πρώτη. Γιατί και το «εκεί», εκεί είναι, πάντα). Παράπονα οι δημότες, ατελείωτα. Τα σκουπιδιάρικα φταίνε που απεργούν/δε φτάνουν/χαλάνε. Οι υπάλληλοι που απεργούν/δεν πληρώνονται/δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Ο δήμος λοιπόν φταίει, η κρίση που δεν υπάρχουν λεφτά για σωστή καθαριότητα, τα μνημόνια, η Μέρκελ και πάει το τρενάκι πολύ παραπέρα. Αυτοί φταίνε λοιπόν; Μόνο; Ή μήπως αυτοί φταίνε λιγότερο από όλους;

Για να σκεφτούμε.

Κάποτε, δε θυμάμαι πότε πια, περπατούσα στο δρόμο και το μάτι μου έπεσε σε ένα μπαλκόνι του 3ου ή 4ου ορόφου μιας πολυκατοικίας, (είδατε καμιά φορά πως το βλέμμα μας πάει από μόνο του κάπου- χωρίς να ξέρουμε τι θα δούμε, σα διαίσθηση ότι κάτι θα συμβεί εκεί που θα κοιτάξουμε;) και σε έναν κύριο με αμάνικο φανελάκι και κιτρινισμένο σώβρακο που σήκωσε μια μαύρη σακούλα σκουπιδιών στα χέρια και την άφησε να πέσει (!!;;) κάτω, σημαδεύοντας προφανώς τον πράσινο κάδο που έχασκε ορθάνοιχτος (και φυσικά αστόχησε). Η σακούλα έσκασε στο δρόμο και το περιεχόμενό της ξεχύθηκε με χαρά. Σε λίγο τα αδέσποτα έκαναν πάρτι. Ο εν λόγω κύριος έξυσε τον πισινό του βαριεστημένα και μπήκε πάλι μέσα.

Μια άλλη φορά πηγαίνοντας βόλτα με τα παιδιά, πήραμε χυμό και πατατάκια από ένα περίπτερο, σταματήσαμε σε ένα -ας το πούμε παρκάκι και καθίσαμε στο παγκάκι να περάσει η ώρα. Το -ας το πούμε παρκάκι είναι κάτι που δεν είναι ούτε πάρκο, ούτε αλάνα ακριβώς, ούτε πάρκινγκ αυτοκινήτων. Honestly; Δεν ξέρω τι είναι. Πάντως είναι ένα στρέμμα γεμάτο αγριόχορτα όπου οι κάτοχοι σκύλων (δεν έχω σκύλο, δεν ξέρω αν λέγεται κάτοχος, πάντως μη μου πείτε γονιός, δε θα το αντέξω) φέρνουν τα τετράποδά τους να ξαλαφρώσουν. Κοινώς, ναρκοπέδιο. Κάποιοι γενναίοι, ανεβάζουν τα αυτοκίνητά τους και τα παρκάρουν εκεί.

Περιμετρικά είναι στρωμένο με πλάκες πεζοδρομίου και κάθε 10-20 μέτρα υπάρχει κι από ένα παγκάκι. Σημειωτέον, τα παγκάκια αυτά δεν έχουν βιδωθεί ποτέ στις πλάκες, κι αν δεν το ξέρεις και κουβαλώντας τις σακουλάρες από τη λαϊκή καθίσεις με φόρα «Αααχ, να κάτσω λίγο να ξεκουραστούν τα ποδαράκια μου», έχεις βρεθεί ανάσκελα με τις σόλες στον αέρα και θα ψάχνεις τις ντομάτες και τα πράσα στον απόπατο των σκυλιών.

Αγνοώντας τη μυρωδιά των περιττωμάτων, τα πιτσιρίκια κάθονται στο παγκάκι κουνώντας τα πόδια και τρώγοντας τα πατατάκια από το σακούλι, ενώ εγώ κρατάω κόντρα μην από το κούνα-κούνα βρεθούμε όλοι τ’ ανάσκελα. Αλλά μαζί με τη μυρωδιά αυτή, διακρίνω και μια άλλη, αυτή της μπαγιάτικης μπύρας. Κοιτάζω από δω κι από κει (είναι και δύσκολο να διακρίνεις πράγματα όταν το χορτάρι φτάνει ως το γόνατο) και τελικά ανακαλύπτω ότι πίσω από το παγκάκι μας βρίσκονται τουλάχιστον 80 με 100 άδεια, σπασμένα και ολόκληρα μπουκάλια μπύρας.

Τα καλαθάκια που όλως περιέργως υπήρχαν δίπλα στα παγκάκια (βιδωμένα) έστεκαν άδεια, έρμα και παραπονεμένα. Παραδίπλα, στην άκρη του τετραγώνου, υπάρχει ένας μπλε κάδος από αυτούς που έχουν τοποθετηθεί σχετικά πρόσφατα και είναι μόνο για γυαλί (τα φώτα του πολιτισμού τα δώσαμε, αλλά τους κάδους ανακύκλωσης γανιάσαμε να τους βάλουμε στη ζωή μας).

Τώρα πέστε μου ότι οι φίλτατοι μπαρόβιοι από συμπόνια για την άθλια δουλειά των καθαριστών, δεν πέταξαν τα μπουκάλια στον κάδο ή στα καλάθια και είπαν να τα κάνουν λίπασμα. Αλλά σάμπως μας έδωσε κανείς manual για την ορθή χρήση των κάδων ανακύκλωσης; Εδώ προφανώς και δε ξέρουμε να χρησιμοποιούμε σωστά τους συνηθισμένους κάδους.

Άλλη ιστορία; Αν σκεφτώ αρκετά θα θυμηθώ άπειρες, αλλά θα γράφω μέχρι αύριο. Τι να πιάσω; Το καλοκαίρι που η ατρόμητη ελληνική οικογένεια ξεχύνεται στις παραλίες με όλα τα καλαμπαλίκια και το φαγητό στα κεσεδάκια, που φεύγει και αφήνει μπανανόφλουδες, αλουμινόχαρτα, άδεια κουτιά χυμού, πάνες κλπ πίσω της;

Τις παρέες στις καφετέριες με τον ένα-φραπέ-τρεις-ώρες-κι ένα-τάβλι- που ενώ έχουν τασάκι δίπλα τους πετάνε και τη στάχτη και σβήνουν και τα τσιγάρα στο λεγόμενο «μεγάλο», δηλαδή κάτω;

Τους οδηγούς που βγάζουν τη χερούκλα με τη γουρουνότριχα από το παράθυρο κι αμολάνε το πλαστικό ποτήρι του καφέ (με καφέ μέσα), το περιτύλιγμα από το πακέτο των τσιγάρων, το άδειο πακέτο τσιγάρων, την αναμμένη γόπα, το υπόλοιπο σουβλάκι και η λίστα δεν έχει τελειωμό;

Τις τουαλέτες των χώρων μαζικής εστίασης όπου τα καλάθια είναι άδεια! ΑΔΕΙΑ! Και τα κωλόχαρτα περιφέρονται στα πλακάκια; Για να μην πω και για τις σερβιέτες, τα πάμπερς και ξεράσουμε το φαϊ μας. Και γεμάτα να είναι, αυτή είναι η λύση; Εδώ θα ρωτήσω το κλισέ: Στο σπίτι μας έτσι κάνουμε;

Γιατί αν κάνουμε, τότε κάτι δε μας έμαθαν καλά. Αν δεν κάνουμε, τότε πάλι κάτι δεν πάει καλά με την πάρτη μας.

Να μην τα βάζουμε συνέχεια με τους άλλους. Το πρόβλημα των σκουπιδιών ξεκινάει αρχικά από εμάς τους ίδιους. Ο όποιος δήμος έχει τις ευθύνες του, αλλά να είστε σίγουροι ότι εκατομμύρια να είχαμε να διαθέσουμε για καθαριότητα, απορριμματοφόρα για κάθε τετράγωνο κι υπαλλήλους να μας ακολουθούν με μια σκούπα, όσο βγάζουμε το χεράκι από το παράθυρο κι αμολάμε τα σκουπίδια μας κι όποιον πάρει ο χάρος, όσο βγαίνουμε στο μπαλκόνι και σημαδεύουμε τον κάδο από κάτω μας, όσο πηγαίνουμε στη θάλασσα και φεύγοντας δεν παίρνουμε τα σκουπίδια μας μαζί, όσο καθόμαστε στα παγκάκια και πετάμε πίσω μας τα σκουπίδια επειδή βαριόμαστε να σηκωθούμε, όσο σκεφτόμαστε ωχαδερφίστικα και σταρχιδίστικα επειδή «έλα μωρέ, σπίτι μου είναι;», «έλα μωρέ, δουλειά τους είναι να τα μαζέψουν», αυτό το χάλι δε θα αλλάξει ποτέ.

Ποτέ όμως.

Από την Κατερινα Χαρίση


    
Print - Comment - Send to a Friend - More from this Author

Comments(0)
Get it off your chest
Name:
Comment:
 (comments policy)

© Copyright CHAMELEON PROJECT Tmi 2005-2008  -  Sitemap  -  Add to favourites  -  Link to Ovi
Privacy Policy  -  Contact  -  RSS Feeds  -  Search  -  Submissions  -  Subscribe  -  About Ovi